Dekalog. Twoja droga do szczęścia ziemskiego i wiecznego

52
0

W imię Boże zaczynamy cykl rozważań poświęconych Dekalogowi, podstawowemu prawu moralnemu wszechczasów, które Bóg nadał przez Mojżesza nie tylko Izraelitom, ale całej ludzkości.

Słowo „Dekalog” znaczy dosłownie „Dziesięć słów”. Te „Dziesięć słów” objawił Bóg człowiekowi w dziejach narodu wybranego. Nazywamy je popularnie: „dziesięcioma przykazaniami”. Dziesięć przykazań stanowi centrum Bożego Prawa danego
człowiekowi w Starym Testamencie. Dlatego mówimy o Prawie Dekalogu – Boże Prawo
Dekalogu.

Przypomnijmy, iż Prawo Dekalogu jest uszczegółowieniem prawa naturalnego. Dekalog
stanowi uprzywilejowany wyraz prawa naturalnego, zaś prawo naturalne – to prawo
zaszczepione w stworzeniu, nadane stworzeniu przez Stwórcę. Jest ono przejawem prawa
odwiecznego, które jest samą Mądrością Bożą.
Prawo Boże objawione w czasach Starego Przymierza, którego szczytową formę stanowi
Dekalog, jest wysławiane przez biblijnych autorów. To sam Bóg przez wybranych ludzi
wskazywał na ważność tego Prawa: „Błogosławiony mąż, który nie idzie za radą występnych, nie wchodzi na drogę grzeszników i nie siada w kole szyderców, lecz ma upodobanie w Prawie Pana, nad Jego Prawem rozmyśla dniem i nocą. Jest on jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, które wydaje owoc w swoim czasie, a liście jego nie więdną: co uczyni, pomyślnie wypada” (Ps 1,1-3); „Prawo Jahwe doskonałe – krzepi ducha; świadectwo Jahwe niezawodne – poucza prostaczka; nakazy Jahwe słuszne – radują serce; przykazanie Jahwe jaśnieje i oświeca oczy” (Ps 19,8-9); „Błogosławieni, których droga nieskalana, którzy postępują według Prawa Jahwe. Błogosławieni, którzy zachowują Jego upomnienia, całym sercem Go szukają… Jakże miłuję Prawo Twoje: przez cały dzień nad nim rozmyślam…

Jestem roztropniejszy od wszystkich, którzy mnie uczą, bo rozmyślam o Twoich
napomnieniach… Napomnienia Twoje są moim dziedzictwem na wieki, bo są radością
mojego serca” (Ps 119,1-2,97, 99,111). Powyższe słowa powtarzamy dość często w Liturgii Godzin. Wypowiadajmy je zawsze z wielką czcią i wewnętrzną aprobatą.
Prawo Boże, szczególnie Prawo Dekalogu, jest błogosławieństwem dla ludzkości. Już
Mojżesz, gdy je w imieniu Boga ogłaszał, mówił: „Kładę dziś przed tobą życie i szczęście,
śmierć i nieszczęście. Ja dziś nakazuję ci kochać twego Boga, Pana i chodzić Jego drogami pełnić Jego rozkazy, polecenia i przykazania, abyś żył i mnożył się, a Twój Bóg, Pan będzie ci błogosławił w kraju, który idziesz posiąść” (Pwt 30,15).

W podobnym tonie mówił Mojżesz naszych czasów – św. Jan Paweł II – w roku 1991, w
czasie IV pielgrzymki do Ojczyzny, gdy kończył w Krakowie homilię dotyczącą pierwszego
przykazania. Mówił wtedy: „Oto Dekalog: dziesięć słów. Od tych dziesięciu prostych słów
zależy przyszłość człowieka i społeczeństw. Przyszłość narodu, państwa, Europy, świata”.
Na początku Dekalogu Bóg nam się przedstawia jako Bóg wyzwalający: „Jam jest Pan,
Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli” (Wj 20,2). Bóg więc jest
Bogiem naszym: „Jam jest Pan, twój Bóg”; jest Bogiem wyzwalającym: „Którym cię
wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli”. Zatem przykazania Boże mają związek z ludzką wolnością. Posłuszeństwo tym przykazaniom czyni ludzi wolnymi. Można powiedzieć, że przykazania Boże nie zniewalają, ale wyzwalają.

Dziesięć przykazań wyraża wymagania miłości Boga i bliźniego. Trzy pierwsze odnoszą
się bardziej do miłości Boga, a siedem pozostałych do miłości bliźniego. Dekalog jest
organiczną całością. Obydwie tablice Dekalogu nawzajem się wyjaśniają, stanowią
organiczną jedność. Każde przykazanie stoi na straży jakiejś wartości, stanowiącej o
szczęściu człowieka.

Bp Ignacy Dec

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here