Dzisiaj przeżywamy jeden ze szczególnych dla nas dni. Na wszystkich cmentarzach panuje wyjątkowy klimat…, podejmujemy refleksję nad przemijalnością życia, pojawia się może tęsknota i wspomnienia związane z osobami zmarłymi oraz pytania o sens życia, cierpienia, śmierci, tego, co istnieje po życiu ziemskim… Uroczystość Wszystkich Świętych wskazuje nam na niebo! Jednoczymy się z naszymi braćmi i siostrami, którzy już tam są, by wspólnie wychwalać Dobrego Boga! 

Słowo Boże dzisiejszej uroczystości odpowiada na wiele pojawiających się pytań…, trzeba tylko otworzyć na Nie serce, wsłuchać się, rozważyć i przyjąć… Apokalipsa św. Jana odsłania nam dzisiaj nieco kurtynę, byśmy mogli zajrzeć do nieba! Piękny i wzruszający jest ten widok! Tak realistyczny – zdaje się, że słyszymy chóry anielskie wielbiące Boga! I widzimy „wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem”. 

Papież Franciszek: „Ci, którzy nas uprzedzili i umarli w Panu już tam są. Oni głoszą, że zostali zbawieni nie przez swoje czyny – chociaż dokonywali wiele dobrych czynów – ale zostali zbawieni przez Pana: „Zbawienie u Boga naszego, Zasiadającego na tronie i u Baranka” (Ap. 7, 10). To Bóg nas zbawia, to On, gdy dobiegnie kres naszego ziemskiego życia jest władny zaprowadzić nas do nieba – gdzie są nasi przodkowie. Jeden ze Starców pyta: „Ci przyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli?” (w.13). Kim są ci sprawiedliwi, ci święci, którzy są w niebie? Odpowiedź: „To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i we krwi Baranka je wybielili” (w.14). 

To wieczne szczęście również na nas czeka. I kiedy opłuczemy swoje szaty we krwi Baranka, „będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest” (1J 3,1-2). To jest nasza nadzieja i to jest nasza radość! W jakimś stopniu zajrzeć do nieba pomaga nam także bł. Anna Katarzyna Emmerich, dzieląc się z nami swoimi przeżyciami: Wspólnotę świętych oglądam w świetle (kontemplacji), widzę wszystkie ich działania, całą ich miłość oraz wzajemne powiązania i przenikanie się. Widzę, w jaki sposób każdy z nich istnieje dla drugiego i w drugim. 

Wtedy przenika mnie też ból na myśl, że ludzie są tak ślepi i zatwardziali. Śmiało wówczas wołam do Zbawcy: „Ty jesteś wszechmocny, Ty cały jesteś miłością! Ty wszystko możesz, nie dopuść, żeby zginęli! Wspomnij na swą cenną Krew!”. Wtedy On pokazuje mi, jak bardzo o nich zabiega. Popatrz, mówi, jak bliski im jestem, jak pragnę im dopomóc, uleczyć ich – a oni tak mi się opierają! Być świętym Z pewnością wszyscy pragniemy stanąć ze świętymi przed tronem Baranka. Powinniśmy więc zadać sobie pytanie słowami Psalmu: kto stanie w Jego świętym miejscu? 

Jezus w dzisiejszej Ewangelii odpowiada: Staną w świętym miejscu ubodzy w duchu, ci, którzy się smucą, cisi, ci, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, miłosierni, czystego serca, ci, którzy wprowadzają pokój, którym urągają z powodu przyznawania się do Jezusa (por. ks. Marcin Kołodziej). Ewangeliczne orędzie ośmiu błogosławieństw jest drogą każdego człowieka do świętości.

Modlitwą różańcową będziemy dzisiaj na naszym cmentarzu wstawiać się także za naszych braci i nasze siostry, za naszych bliskich, którzy przechodzą etap oczyszczenia w czyśćcu. Oni sami sobie pomóc nie mogą, ale my możemy im pomóc naszą modlitwą, ofiarą, pokutą, ofiarowanymi w ich intencji uczynkami miłości, a przede wszystkim ofiarowaną w ich intencji Mszą św. Kościół daje nam także w tych dniach możliwość uzyskiwania odpustu zupełnego, który możemy ofiarować zmarłym w czyśćcu cierpiącym (warunki). Ważna jest też nasza pamięć, która wyraża się w zapaleniu znicza, czy złożonymi na grobie kwiatami, ale te gesty nie przybliżą naszych zmarłych do nieba. 

Tu jest potrzebna nasza modlitwa, uzyskany odpust, a zwłaszcza Msza św., bo tylko tak możemy pomóc w skróceniu czasu oczyszczenia i przybliżyć do nieba tych, którzy w czyśćcu pokutują za swoje grzechy. Nasza modlitwa niestety nie pomoże już tym, którzy zamknęli swoje serce na drugiego człowieka, oddalili się przez ciężkie grzechy od P. Boga, odrzucili Jego miłosierdzie i w takim stanie odeszli z tego świata.

Do nich bowiem odnoszą się słowa Pana Jezusa: I pójdą ci na mękę wieczną… Wielki dramat! Nasza modlitwa nie jest potrzebna tym, którzy są już w niebie, bo to oni orędują za nami u Pana Boga. Nasza modlitwa, jaką być może jeszcze za nich zanosimy, powiększa jednak duchowy skarbiec Kościoła, z którego mogą czerpać ci, którzy modlitwy Kościoła jeszcze potrzebują. 

Kiedy cieszymy się szczęściem świętych i błogosławionych w niebie, pozwólmy, by i w nas rozpalił się płomień wielkiej miłości i pragnienia nieba. Ojciec niebieski chce nas przyjąć do swego Królestwa, oczekują nas też święci, oczekują nas nasi bliscy, którzy już osiągnęli chwałę nieba, dlatego podążajmy drogą Bożej miłości, podążajmy drogą ewangelicznych błogosławieństw i szukajmy tego, co w górze. Radość całego Kościoła Uczestnicząc we Mszy Świętej z niezliczoną rzeszą Świętych i Aniołów będziemy wysławiać Boga jednym głosem wołając: Święty, Święty, Święty. 

Niech naszym pragnieniem stanie się wieczna komunia z Bogiem w niebie! Św. Jan Paweł II uczył nas: „Bracia i siostry, nie lękajcie się chcieć świętości! Nie lękajcie się być świętymi! (Stary Sącz, 1999 r.). Święta Maryjo, która pragniesz, by każdy człowiek został zbawiony – wspieraj nas na drodze ku świętości! Amen.

wAkcji24.pl | Wiara | Bp Adam Bałabuch |Ścinawka Średnia, 1 XI 2024 r. – Homilia z Uroczystości Wszystkich |fot. Diecezja Świdnica|  1.11.2025