Ojciec św. Jan Paweł II, przemawiając 3 maja 1981 r. na pl. św. Piotra w Rzymie przypomniał nam, że „Ojczyzna jest darem i jest równocześnie zadaniem”. W stwierdzeniu tym jest zawarta bogata prawda o ojczyźnie. Ojczyzna jest darem. Na ten dar składają się całe jej dzieje, wspólna przeszłość, więź pokoleń, dziedzictwo wytworów duchowych, wierzenia, przekonania, obyczajowość, język, pomniki kultury w postaci piśmiennictwa, sztuki, budownictwa, muzyki, zasobów materialnych, wreszcie to, co w tych dokonaniach przeszłości przoduje w postaci wyjątkowych poświęceń ducha, wyrzeczenia i pomysłowości, a co ucieleśniają wielcy ludzie narodu, jego bohaterowie i święci.

Ojczyzna – to ogromne bogactwo, powierzone człowiekowi – to wielki dar, który należy wielkodusznie przyjąć i mieć wobec niego wielką cześć. Szczególnym przykładem umiłowania tego daru jest sam św. Jan Paweł II. Na rozpoczęcie swojej drugiej pielgrzymki do Ojczyzny, 16 czerwca 1983 r., mówił do nas na warszawskim Okęciu: „Pierwszym słowem wypowiedzianym w milczeniu i na klęczkach, był pocałunek tej ziemi, ojczystej ziemi… 

Pocałunek złożony na ziemi polskiej ma jednak dla mnie sens szczególny. Jest to jakby pocałunek złożony na rękach matki – albowiem Ojczyzna jest naszą matką ziemską. Polska jest matką szczególną. Niełatwe są jej dzieje, zwłaszcza na przestrzeni ostatnich stuleci. Jest matką, która wiele przecierpiała i wciąż na nowo cierpi. Dlatego też ma prawo do miłości szczególnej.” Urzekają nas te słowa, w których kryje się tyle miłości do ojczyzny, słowa, w których jest zawarte wezwanie do nas, abyśmy ojczyznę traktowali jako matkę.

Bł. kard. Stefan Wyszyński o ojczyźnie Ojczyzna ziemska, jak wyżej – za papieżem – mówimy, jest nie tylko darem, który należy przyjąć, rozwijać i czcić, ale jest także dla nas wielkim zadaniem. Kardynał Stefan Wyszyński, Prymas Tysiąclecia, krótko przed swoją śmiercią mówił do rodaków: „Tak często słyszy się zdanie: «Piękną i zaszczytną rzeczą jest umrzeć za Ojczyznę». Jednakże trudniej jest niekiedy żyć dla Ojczyzny. Można w odruchu bohaterskim oddać swoje życie na polu walki, ale to trwa krótko. Większym nieraz bohaterstwem jest żyć, trwać, wytrzymać całe lata… Wytrwać dla Ojczyzny, nabrać zaufania do niej, mieć gotowość oddania jej wszystkiego z siebie… Jakże ważna jest świadomość, że jesteśmy na służbie temu narodowi, który przez całe wieki przygotowywał nam ojczystą ziemię, na której nam wypadło dziś żyć. Jesteśmy z tym narodem tak bardzo związani…”. 

Tak uczył nas żyć i poświęcać się dla Ojczyzny, wielki syn Kościoła i narodu polskiego, który wiele dla niej wycierpiał. Jest wielką potrzebą, abyśmy tak właśnie patrzyli na naszą Ojczyznę. Byłoby dobrze, gdyby dziś tak patrzyli na ojczysty dom wszyscy synowie i córki naszego narodu. 

Niestety, tak nie jest. Bolejemy nad tym. Są tacy, którzy w ostatnich trudnych latach opuścili nasz ojczysty dom. Poszli za chlebem na obcą ziemię, poszli do obcych narodów i krajów szukać lepszego, może wygodniejszego życia. Nie chcemy ich potępiać. Może mieli ku temu powody. Jednakże, chcemy pamiętać, że Bóg nas umieścił w takiej właśnie ojczyźnie. W takim konkretnym kraju ujrzeliśmy światło dzienne i tu winniśmy wypełnić nasze życiowe powołanie.

Bolejemy także nad tym, że niektórzy z polityków i działaczy społecznych pod hasłami miłości ojczyzny przemycają własne, często bardzo egoistyczne, partyjne interesy. Bolejemy nad tym, że czasem toczone są batalie nie o prawdziwe dobro kraju, ale o osobiste, prywatne, doraźne korzyści. Jest zatem wielka potrzeba rewizji naszego stosunku do Ojczyzny, jest wielka potrzeba modlitwy, pracy i poświęcenia dla naszego ojczystego kraju.

Biskup Ignacy Dec

wAkcji24.pl | Opinie | Bp Ignacy Dec | Zródło: Magazyn Katolicki w-Akcji nr 11/2025 | Ilustracja: Ideogram |  10.11.2025