Tradycja chrześcijańska głosi, że Mędrców było trzech i że reprezentowali oni trzy rasy ludzi: rasę białą, czarną i żółtą, że jeden był młody, drugi w wieku średnim, a trzeci w wieku starczym. Te przymioty miały wyrazić biblijną prawdę, że Syn Boży stał się człowiekiem dla wszystkich narodów świata.

Nie wiemy dokładnie, kim byli i z jakich krajów pochodzili i skąd wyruszyli w stronę Jerozolimy ci bohaterzy, których Ewangelista Mateusz nazywa Mędrcami ze Wschodu. Jest pewne, że wyruszyli na poszukiwanie Kogoś, kto przyszedł na świat, a kto nie był zwykłym człowiekiem. Z pewnością kierowali się pragnieniem, by przekonać się, czy poza człowiekiem istnieje Ktoś większy; Ktoś, kto urządził ten świat; Ktoś, kto także człowiekowi dał istnienie; Ktoś, kto zna całą prawdę o świecie, o człowieku, o wszystkim; Ktoś, kto jest pełnią dobroci i miłości. Gdyby nie udali się w drogę, gdyby nie wyruszyli na poszukiwanie, nie spotkaliby Tego, Kogo znaleźli na kolanach Maryi.

Dla nas ujawnia się pierwszy wniosek: Boga trzeba szukać. To wymaga wysiłku. Nie można stać w miejscu, nie można czekać. Wydaje się nam, że dziś wszystko można nabyć za pieniądze albo dzięki znajomościom. Są sklepy z gotowymi rzeczami, z urządzeniami, maszynami. Można nawet kupić gotowe, ugotowane posiłki. Nie ma jednak sklepu, gdzie można by kupić Pana Boga, gdzie można by kupić dla siebie czy dla kogoś wiarę, nadzieję czy miłość. Boga i wartości z Nim związanych trzeba poszukiwać. Należy wyruszyć na spotkanie. Z Bogiem należy się spotkać tak, jak uczynili to Mędrcy ze Wschodu.

Co jest jeszcze ważne w tym poszukiwaniu? Boga należy szukać całe życie. Przez całe życie powinniśmy być w drodze do Betlejem. Nie wystarczą dziecięce lata. Nie wystarczy Pierwsza Komunia Święta. Nie wystarczy ślub kościelny. Nie wystarczy zwyczajowe chodzenie do Kościoła. Niektórzy przychodzą do świątyni i Boga nie spotykają. Wychodzą ze świątyni tacy sami, jacy weszli. Co trzeba zrobić, by naprawdę Boga spotkać? Patrzmy na Mędrców i odpowiedzmy. Znalezionemu Bogu należy oddać hołd i złożyć jakieś widzialne, symboliczne dary, które są znakiem darów duchowych, przede wszystkim – naszego wewnętrznego oddania się Bogu.

Ewangelia ogłasza: „Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją, padli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę” (Mt 2,11). Można to rozumieć, że wiedza, że władza uklękła przed miłością, przed dobrem i prawdą. Jeśli władza i wiedza nie klęka przed miłością i dobrem, wówczas może szkodzić drugiemu. To przecież mądrzy ludzie wymyślili obozy koncentracyjne, gdzie z ludzkiego tłuszczu robiono mydło, gdzie drugich ludzi w lawinie cierpienia wysyłano na drugi świat. Powiedzmy więcej. Jeśli władza nie klęka przed Bogiem, przed miłością, dobrem i prawdą, wówczas może być groźna dla człowieka. Taka władza nie liczy się z nikim. Wtedy domaga się, by inni przed nią klękali.

W czasach nowożytnych mieliśmy w Europie kilka rewolucji. W czasie rewolucji francuskiej, w roku 1789, w imię hasła „wolność, równość, braterstwo”, wymordowano wiele milionów ludzi, w tym wielką rzeszę osób duchownych. Kilkadziesiąt milionów zabiła rewolucja bolszewicka w Rosji w 1917 roku – w imię hasła: „Bój to będzie ostatni, krwawy skończy się trud, gdy związek nasz bratni, ogarnie ludzki ród”. Od rewolucji bolszewickiej do śmierci Stalina wymordowano ponad 50 milionów ludzi. Około stu pięćdziesięciu milionów ludzi pochłonęła rewolucja w Chinach. Historia nas poucza, że ludzie wiedzy i władzy, którzy nie oddają hołdu Bogu, każą sobie oddawać hołd i inaczej myślących często mordują.

Dziś, kiedy trwa niszcząca wojna na Ukrainie, ktoś może zapytać, jak to jest, przecież agresor w tej wojnie mieni się być człowiekiem wierzącym, od czasu do czasu pojawia się w cerkwi, przyjaźni się z patriarchą Wszechrusi. Nie można tego nazwać inaczej jak hipokryzją, wypaczeniem naszej chrześcijańskiej religii.

Kiedy patrzymy na Mędrców przy narodzonym Jezusie, rodzi się pytanie, czy naprawdę oddajemy Bogu chwałę. Czy nasi parlamentarzyści, przedstawiciele rządu i samorządów oddają Bogu chwałę? Wiemy z nocy betlejemskiej, że ci, którzy oddają Bogu chwałę, otrzymują Boży pokój. Dlatego kontrolujmy naszą postawę, ilekroć przychodzimy do kościoła, by spotkać się z Bogiem. 

Mędrcy powrócili inną drogą od spotkanego Jezusa. Czytamy o nich: „A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do ojczyzny” (Mt 2,12). Wcześniej, zanim dotarli do celu, pytali Heroda, uczonych w Piśmie. Teraz są posłuszni temu, co Bóg powiedział im podczas snu. Stają się inni. Takimi innymi stało się wielu w historii chrześcijaństwa. 

W sobotę, 19 listopada 2017 roku w Krakowskich Łagiewnikach, w Światowym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, naród nasz przyjął Jezusa za Króla i Pana. Zapytajmy: czy stał się inny? Z niepokojem obserwujemy, że duża część narodu zachwyca się melodiami ateistów, libertynów, kłamczuchów, złodziei, oszustów. Gdzie się mają nawrócić? Prawdopodobnie – nie w parlamencie, nie na stadionie, nie na różnych marszach i wiecach, ale przed Bogiem, najlepiej – w swojej parafialnej świątyni. Ludzie nawracają się przed prawdziwym Bogiem. Trzeba usłyszeć głos Chrystusa, który wybrzmiał w Jego pierwszym wystąpieniu publicznym: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,14).

Drodzy bracia i siostry, niech nam się spodoba postawa Mędrców ze Wschodu. Patrząc na ich postawę, nabierajmy przekonania, że to nie naukowcy, nie politycy, nie sędziowie, nie dziennikarze mają receptę na lepszy świat, ale Bóg, który w Jezusie Chrystusie ukazał nam cierpliwe i miłosierne oblicze. Jezus nam króluje jako bezbronne Dziecię w betlejemskim żłobie, jako pokorny, wiszący i cierpiący za nas na krzyżu. To On kieruje światem i prosi nas, abyśmy byli posłuszni Bogu, abyśmy omijali i nie oklaskiwali dzisiejszych Herodów, którzy walczą z Bogiem.

Biskup Ignacy Dec

wAkcji24.pl | Opinie | Bp Ignacy Dec | Zródło: Miesięcznik Katolicki „w-Akcji” | Ilustracja: Wikipedia |  3.03.2026