Stworzenie jest tym doskonalsze, im lepiej pozwala poznać Stwórcę, dawcę obfitego życia. Maryja jest łaski pełna, a łaska jest mocą Ducha Świętego, jest życiem. Gdzie jest Bóg, tam też jest Jego uświęcające działanie. 

Życie Najświętszej Maryi Panny jest najdoskonalszym przykładem takiego uświęcenia. Patrząc na Nią i na Jej życie, poznajemy, jak Bóg szczodrze okazał swą potęgę i miłość. W Tajemnicy Wniebowzięcia zbawienie Maryi osiągnęło swą pełnię, bowiem całkowicie ogarnęło już Jej duszę i ciało.

Pachnące zioła, piękne kwiaty, dojrzałe kłosy zbóż i dorodne owoce to symbolika dzisiejszego święta. Te pachnące kwiaty symbolizują duchową pełnię Maryi, jako „najdorodniejszego ziemskiego owocu”. Wszystkie one, podobnie jak Maryja, mają swój czas wzrostu i czas dojrzewania. Są dorodnym plonem łąk, lasów, sadów i ornej ziemi. Zioła mają swą leczniczą moc, a kwiaty wprawiają w zachwyt kolorystyką barw i zapachem. 

Maryja jest najpiękniejszym kwiatem ludzkości. Jest też lekarstwem na nasze choroby duszy i ciała; jest wspaniałą koroną stworzenia.

Kapłan, błogosławiąc zioła, prosi Boga: „Zachowaj je od zniszczenia, aby wzrastały, radowały oczy, przynosiły jak najobfitszy plon i mogły służyć zdrowiu ludzi i zwierząt. A gdy będziemy schodzić z tego świata, niechaj nas, niosących pełne naręcza dobrych uczynków, przedstawi Tobie Najświętsza Dziewica Wniebowzięta, najdoskonalszy owoc ziemi, abyśmy zasłużyli na przyjęcie do wiecznego szczęścia”.

Uczestnictwo w uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny pozwala nam doświadczyć bliskości Maryi. Jest Ona bowiem obecna w naszych myślach i modlitwach, w słowach i pieśniach. 

Dzisiejsze święto i pielgrzymka – w której za łaską Pana Boga uczestniczymy – pozwalają nam odkryć w Maryi geniusz kobiety. Przed rokiem wspominałem o moralnej sile kobiety. W tym roku pragnę zwrócić naszą uwagę na jej rolę w przekazie wiary i miłości.

W adhortacji św. Jana Pawła Wielkiego o świeckich odwołując się do nauczania Soboru Watykańskiego II Papież zwracał uwagę na aktywne i odpowiedzialne uczestnictwo kobiet w życiu i posłannictwie Kościoła: „Ponieważ zaś w naszych czasach kobiety biorą coraz żywszy udział w całym życiu społeczeństwa, dlatego jest sprawą wielkiej wagi większe ich uczestnictwo także w różnych dziedzinach działalności apostolskiej Kościoła” (Jan Paweł II, Christifideles laici, 49).

Kobiety, wprawdzie niepowołane do apostolskiej posługi tak jak Apostołowie, a ściślej do urzędu kapłaństwa, aktywnie towarzyszą Jezusowi i Jego Apostołom w ich posługiwaniu.

Podobnie w dalszym ciągu dziejów, zawsze były w Kościele kobiety, które na różny wprawdzie sposób, bardziej lub mniej widoczny sposób odgrywały w nim rolę niekiedy decydującą i spełniały zadania o doniosłym znaczeniu. Dzieje tej ich obecności to dzieje niezwykłej pracowitości, najczęściej trudu spełnianego w pokorze i w ukryciu, ale mającego nie mniej decydujące znaczenie dla rozwoju i świętości Kościoła. 

Trzeba, żeby ta historia była nieustannie kontynuowana, więcej, by rozszerzała się i przybierała na sile wraz z coraz głębszą i powszechną świadomością osobowej godności kobiety i jej powołania, a także wobec naglącej potrzeby ewangelizacji i większej humanizacji relacji społecznych.

Trzeba pamiętać, że kobiety mają tutaj swoją szczególną i wyjątkową rolę. Serce kobiety jest wyrozumiałe, wrażliwe i współczujące, co pozwala jej wyrażać miłość delikatną w formie subtelnej i konkretnej. Wiemy, że w Kościele liczne kobiety — siostry zakonne i osoby świeckie, mężatki i niezamężne — zawsze starały się nieść ulgę ludziom cierpiącym. Pozostawiły one wspaniałe przykłady niesienia pomocy ludziom ubogim, chorym, niedomagającym, niepełnosprawnym i tym wszystkim, którzy byli i często nadal są opuszczeni lub odepchnięci przez społeczeństwo. Ileż imion ciśnie się na usta, gdy wspomina się te heroiczne postaci pełne miłości praktykowanej z właściwym dla kobiety taktem i umiejętnością zarówno w obrębie rodziny, jak i instytutów, wobec chorych fizycznie, jak i wobec osób przeżywających udrękę moralną, ucisk i wyzysk.

Biorąc przykład z Maryi, wiele kobiet pełniło i nadal pełni w Kościele pokorną, bardzo wartościową służbę na rzecz szerzenia Królestwa Chrystusowego. 

Postać Maryi przypomina dzisiejszym kobietom wartość macierzyństwa. Nie zawsze we współczesnym świecie wartość ta znajduje sprawiedliwą i zrównoważoną ocenę. Niejednokrotnie konieczność podejmowania pracy, aby zaspokoić wzrastające potrzeby rodziny oraz błędne pojęcie wolności, dopatrujące się w opiece nad dziećmi przeszkody dla autonomii i możliwości samorealizowania się przez kobietę, przysłaniają znaczenie macierzyństwa dla rozwoju kobiecej osobowości. W innych przypadkach z kolei biologiczny aspekt reprodukcji stawał się tak ważny, że spychał na dalszy plan inne istotne możliwości, jakimi dysponuje kobieta, by wyrazić swe wrodzone powołanie do bycia matką.

Maryja pozwala zrozumieć prawdziwy sens macierzyństwa, które osiąga w zbawczych planach Bożych swój najwyższy wymiar. Dla Niej bycie matką wiąże się nie tylko z możliwością pełnego rozwoju osobowości kobiecej, ukierunkowanej przede wszystkim na dar życia, ale stanowi również odpowiedź wiary na właściwe kobiecie powołanie, osiągające swą prawdziwą wartość jedynie w świetle przymierza z Bogiem (Jan Paweł II, Mulieris dignitatem, 19).

Patrząc uważnie na Maryję, odkrywamy w Niej także wzór dziewictwa przeżywanego dla królestwa. Będąc wzorem czystości, Maryja zapragnęła w swym sercu pozostać w tym stanie, by coraz bardziej pogłębiać swą zażyłość z Bogiem. Kobietom powołanym do dziewiczej czystości – siostry zakonne, kobiety życia konsekrowanego – Maryja ukazuje głęboki sens tego szczególnego powołania, zwracając uwagę na duchową płodność, jaka się z nią łączy w planach Bożych: na macierzyństwo wyższego rzędu, macierzyństwo według Ducha (Jan Paweł II, Mulieris dignitatem, 21).

Macierzyńskie Serce Maryi, wrażliwe na wszelkie ludzkie nędze, przypomina kobietom, że do rozwoju ich osobowości potrzebna jest miłość. Kobieta jest wrażliwsza na wartości serca i dlatego wykazuje wielką zdolność do obdarowania sobą. Tym wszystkim, którzy w naszej epoce proponują egoistyczne wzorce realizacji osobowości kobiecej, postać Matki Najświętszej ukazuje, że jedynie poprzez uczynienie z siebie daru i przedkładanie potrzeb bliźnich nad własne można autentycznie urzeczywistnić Boży plan we własnym życiu.

Obecność Maryi uczy kobiety także okazywania miłosierdzia i solidarności wobec ludzkich dramatów, a także budzi wolę niesienia pomocy tym wszystkim, którzy cierpią: ubogim, chorym i potrzebującym pomocy. Jak wiele razy kobiety zaangażowane w parafialne oddziały CARITAS podejmują organizowanie pomocy materialnej. 

W jednej ze swoich katechez na temat powołania kobiety w Kościele i społeczeństwie Święty Jan Paweł II powiedział: „Na mocy szczególnej więzi z Maryją kobieta była często na przestrzeni dziejów symbolem bliskości Boga ze spragnioną dobroci i czułości ludzkością, zranioną przez nienawiść i grzech, i krzewiła w świecie cywilizację, która na przemoc potrafi odpowiedzieć miłością”.

Dzisiaj podczas naszej dorocznej pielgrzymki kobiet do Sanktuarium Maryi, Strażniczki Wiary, dziękujemy za te święte polskie kobiety, które ucząc się od Maryi idą odważnie do świata niosąc dar wiary i miłości. 

Podobieństwo do Maryi znajduje wyraz w dawaniu światu Boga. Niech obojętni religijnie poznają Go, zarówno w Waszej cichej pracy, w serdecznym myśleniu o najdroższych nam osobach, jak i w bólu, gdy zagubimy Jezusa. 

Prośmy Maryję, abyśmy potrafili szukać i znajdować Go, tak jak to czyniła Maryja.

Biskup Świdnicki Marek Mendyk 

wAkcji24.pl |  Opinie | Bp Marek Mendyk | źródło: DAI24.pl | Ilustracja: Ideogram |15.08.2025