Filozofowie uważają, że „fenomen” jest „pojęciem oznaczającym to, co dane jest w poznaniu zmysłowym, a więc na przykład obrazy i dźwięki”. W książkowym Słowniku Języka Polskiego można znaleźć informacje, że „fenomen” to: „rzadkie, niezwykłe zjawisko”, „osoba wyjątkowa, niezwykle uzdolniona”, „zjawisko fizyczne lub psychiczne będące przedmiotem poznania doświadczalnego” i „każdy fakt empiryczny będący punktem wyjścia badań naukowych”.

Każdy z tych opisów w jakimś sensie pozwala dotrzeć do sedna „Sygnału Miłosierdzia”, który tylko z zewnętrznego oglądu jest wydarzeniem jednorazowym w ciągu roku, a w rzeczywistości rzeźbi kształt ewangelizacji rozumianej jako osobista i zarazem wspólnotowa manifestacja wiary. Powiązanie wydarzenia, które od ośmiu lat odbywa się w Nowej Rudzie-Słupcu, z uroczystością Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, każdego człowieka biorącego udział (jako organizator czy jako uczestnik) w wieczornym spotkaniu umiejscawia duchowo w bardzo realnej pozycji. 

Znalezienie ludzi, zgromadzenie ich w jednym czasie i w jednym miejscu, harmonizacja głosów oraz instrumentów, zespolenie ponad stu osób na co dzień nie będących w jednym środowisku, dysponujących rozmaitymi talentami i umiejętnościami – to jedno. Uchwycenie materialnej przestrzeni do animowania dużego wydarzenia społecznego, które nie ma charakteru komercyjnego, wymaga od obserwujących poświęcenia wolnego czasu oraz skupienia na treściach nieoczywistych i niełatwych – to drugie.

Skoordynowanie skrajnie różnych nitek spraw wymagających dokładnych ustaleń formalnych, technicznych, logistycznych, medialnych, ale też estetycznych, intelektualnych, emocjonalnych i wreszcie niejako liturgicznych po duchowe – to trzecie. 

Opisany tu, kojarzący mi się z Opatrznością Bożą, trójkąt kwestii widzialnych, dających się wyliczyć i ocenić twardymi kryteriami (w tym finansowymi, które częstokroć stoją w opozycji do sfery ducha) wizualizuje złożoność wydarzenia, jakim jest „Sygnał Miłosierdzia” organizowany w Diecezji Świdnickiej, w stosunkowo niewielkiej wspólnocie, którą jest Parafia pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Nowej Rudzie-Słupcu, przez organizację pozarządową, jaką stanowi Stowarzyszenie Sygnał Miłosierdzia. Na coroczny koncert uwielbieniowy przybywają tu setki katolików z różnych okolic Dolnego Śląska.

Wśród uczestników bywają również osoby wątpiące, znużone swoją skomplikowaną codziennością, poszukujące energii duchowych czy moralnych. Na „Sygnał Miłosierdzia” nie ma biletów, wejść może każdy człowiek, a udział w spotkaniu otwiera szansę na osobiste doświadczenie modlitwy, lecz nie jest jego gwarancją.

Co zatem sprawia, że mimo problemów i ryzyka rutyny, animatorzy „Sygnału Miłosierdzia” corocznie podejmują cały opisany wcześniej trud. I co sprawia, że z bliskich lub dalszych okolic przybywają tu ludzie, którzy w większości wcześniej co najmniej kilkadziesiąt minut uczestniczyli w Mszy św. i procesji Bożego Ciała w swoich parafiach, a potem jadą lub idą, by kolejnych kilkadziesiąt minut być na modlitwie, rozważaniach, uwielbieniu i adoracji. Mam przeświadczenie graniczące z pewnością, że pytanie należy postawić nie tyle o to „co” sprawia to wszystko, lecz „Kto” jest inspiracją? 

„Jezus w centrum” – tak brzmi tytuł relacji z tegorocznego „Sygnału Miłosierdzia”, która ukazała się w serwisie DAI24.pl. Pisząc jedną z poprzednich relacji zacząłem od wyznania „Dla tego jednego duchowego wejrzenia chciałem tam być… – Sygnał Miłosierdzia 2022 to było coś więcej niż spotkanie…”.

Tytuł kolejnego reportażu był następujący: „Wszystko działo się wokół tego jednego faktu – faktu wiary! – „Sygnał Miłosierdzia 2023” wybrzmiał po raz kolejny”. Rok temu na czoło wybiło się spostrzeżenie „Nie odrywając wzroku i słuchu od Pana – Sygnał Miłosierdzia 2024 był wytchnieniem duszy”. Mniemam, że tytułów, skojarzeń i memuarowych zapisków po każdym z koncertów jest tyle, ilu jest uczestników – na scenie i na widowni. I tu uwaga: chociaż mowa jest o „koncercie”, a więc jest „scena” i „widownia”, to pomiędzy oboma sektorami nie ma granicy, a co najwyżej różnica w sposobie uczestniczenia. Jest tak, bo na zadane wyżej pytanie: „Kto jest inspiracją?” „Sygnału Miłosierdzia”, a więc Kto jest w centrum wydarzenia, odpowiedź jest jedna: Jezus! 

„Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18,20”. W tak czytelne zapewnienie Jezusa nie można wątpić, a co najmniej (jeśli się szuka) warto je podjąć. „Sygnał Miłosierdzia” chwyta się tej obietnicy i wytrwale się jej trzyma. Ewangelizacyjny fenomen dzieła, jakim jest „Sygnał Miłosierdzia” polega na tym, że wszystko, co widzimy i słyszymy, na scenie i ze sceny, na widowni i z widowni – wszystko, czym się dzielimy – prowadzi do tego, że w centrum jest „Chrystus pośród was – nadzieja chwały” (Kol 1,27).

Krzysztof Kotowicz

wAkcji24.pl | Opinie | Krzysztof Kotowicz DAI24 | Zdjęcie: Fot. Krzysztof Kotowicz Kotowicz.pl | 23.06.2025