W świecie, który coraz częściej ufa sile pieniądza, nauki, koneksjom i własnym możliwościom, czy jest możliwe zaufanie Bogu? Prorok Jeremiasz, św. Paweł i Jezus Chrystus od wieków przypominają, że człowiek, który jest pokłada wyłącznie w rzeczach materialnych, tworzy swoje życie na kruchym fundamencie. Dzisiaj, gdy wiara chrześcijańska jest marginalizowana, a wartości duchowe spychane na dalszy plan, ich wezwanie staje się jeszcze bardziej aktualne. Czy w przypadku zagrożenia  i trudności można zaufać Bogu?

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu. Błogosławiony jest ten, który ufa. Prorok Jeremiasz już właściwie dwa i pół tysiąca lat temu przestrzegał przed tym, że każdy człowiek, który pokłada nadzieję w drugim człowieku, tylko w tym, co zewnętrzne, w dostatkach, w sile fizycznej, zewnętrznej, w jakimś koneksjach, jest o prostu głupcem. Mówiąc nawet dosadniej, przeklęty jest taki człowiek. A jednocześnie prorok Jeremiasz wychwala tego człowieka, który pokłada ufność Panu i w nim pokłada nadzieję, jemu ufa i chce za nim podążać.

Podobnie i św. Paweł w liście do Koryntian, który przestrzega właśnie mieszkańców Koryntu, iż ci, którzy nie wierzą w zmartwychwstanie Jezusa, którzy nie wierzą w zmartwychwstanie swoje, to tak naprawdę idą na zatracenie. Głupstwem jest ich wiara, jeśli nie wierzą w to, że mogą osiągnąć życie wieczne. I odwrotnie chwali tych, którzy wierzą w Jezusa, który zmartwychwstał, chwali za to, że w Nim pokładają nadzieję i zapewnia że Ci, którzy w Nim zasnęli, powstaną jako pierwsi. 

Zaś w Ewangelii Łukaszowej, w szóstym rozdziale, kiedy Jezus przemawia do tłumów, wypowiadając znamienne słowa błogosławieństw i przekleństw. Kilkukrotnie powtarzając błogosławieni ubodzy, ci, którzy głodują, ci, którzy płaczą, błogosławieni ci, których nienawidzą. Choć nie chodzi tutaj przecież o to, by chrześcijanin ciągle czuł się jakiś uciśniony. Albo nie chodzi o to, by ganić tych, którzy swoją zaradnością dochodzą do jakiegoś majątku. Nie o to Jezusowi chodziło. Jezus chciał tak jak Jeremiasz, czy później św. Paweł, by nie pokładać nadmiernej ufności właśnie w tym, co zewnętrzne.

I moglibyśmy pomyśleć, że właściwie mija kilka tysięcy lat i nic się nie zmienia. Te słowa dzisiaj, jakże są aktualne we współczesnym świecie, Zresztą, jeśli się cofniemy jeszcze do Księgi Rodzaju, to tam przecież, kiedy człowiek buduje wieżę Babel, myśląc, że sięgnie nieba i wtedy będzie mógł rozmawiać z Bogiem za życia, to wszystko jest spowodowane pychą, egoizmem.

I gdy spojrzymy przez ten pryzmat tekstów biblijnych, na świat współczesny, to możemy dojść do wniosku, że to zagrożenie jest ciągle aktualne. Jeśli człowiek popadnie w pychę, egoizm, jeśli będzie sądził, iż wszystko to, co osiągnął, zawdzięcza samemu sobie, jeśli wszystko to, sprawi, że będzie czuł się bezpiecznie, nic się mu nie stanie, to jest głupcem, jak mówi prorok Jeremiasz. Biada takiemu człowiekowi, jak mówi Jezus w we wspomnianym fragmencie Ewangelii.

I kiedy obserwujemy współczesny świat, to przecież niewiele się zmieniło po tych tysiącach lat. W ostatnich dniach na arenie Europy, na konferencji bezpieczeństwa w Monachium, wiceprezydent Stanów Zjednoczonych JD Vance, przemawiając do audytorium nawiązuje do chrześcijańskich korzeni Europy, przywołując osobę św. Jana Pawła II nazywając go największym obrońcą demokracji i cytując jego słowa „Nie lękajcie się”, nagle wszyscy czują oburzenie. Czują się zresztą tak jak Ci, którym prorok Jeremiasz wypomina, że jesteście głupcami, którzy nie chcecie zaufać Panu Bogu, którzy pokładają ufność tylko w swoim dobrobycie i majątku.

I dzisiaj widzimy podobnie. Ci, którzy pokładają ufność w swoim dobrobycie i majątku, nazywają głupcami tymi, którzy ufają Bogu, którzy ku Niemu wznoszą oczy. Próbuje się marginalizować ludzi wierzących, chrześcijan, katolików. To tak naprawdę katolik staje się obywatelem drugiej kategorii, narzuca się i nie pozwala decydować rodzicom na to, ile godzin katechezy może być w szkole. Ograniczając prawo rodziców do  wychowania i kształcenia dziecka według zasad, wiary i wartości według, których sam chce. Próbuje nam się wmówić, że powinniśmy się modlić tylko w „czterech ścianach” naszych domów, w naszych świątyniach, zamknięci, by nie dawać świadectwa na zewnątrz, bo to kogoś może urazić. I tak doprowadzamy do tego, że ta granica jest przesuwana coraz dalej i dalej.

I dochodzi potem do agresji, że ginie kolejny kapłan zabijany w naszej ojczyźnie. Dochodzi do kolejnych agresji, że są obijani ci, którzy przyznają się do wiary i dają świadectwo publicznie, że zagłuszane, zakazywane są zgromadzenia modlitewne w przestrzeni publicznej, jak chociażby w ostatnim czasie w Toruniu. I te granice ciągle są przesuwane coraz dalej. 

Od samego początku człowiek staje przed wyborem dobra i zła. I za każdym razem, kiedy przychodzimy na Mszę Świętą, kiedy robimy znak krzyża w przestrzeni publicznej, kiedy posyłamy dziecko na katechezę, to jesteśmy po tej właściwej, dobrej stronie. I to do nas Pan Bóg wtedy mówi, błogosławieni jesteście. Szczęśliwi jesteście, ponieważ mi zaufaliście.

A głupcami są ci, którzy dają się zastraszyć, ograniczyć czy pokładają ufność w dostatnim życiu, marginalizując wartości moralne i wiarę. 

I owszem, czasem przyjdą różne trudności, jakieś zwątpienie i Pan Bóg je dopuszcza, bo On patrzy inaczej, patrzy na wieczność. Dla Niego ważniejsze jest to, byśmy osiągnęli życie w niebie, a nie zeszli na potępienie. Może dlatego właśnie czasem jakieś jedno czy drugie niepowodzenie, może dlatego czasem jakieś plany, które snujemy, się zmieniają. Pan Bóg krzyżuje jakoś te plany. My myślimy, że coś nam się nie udało, a potem z perspektywy czasu widzimy, że z tego wyszło większe dobro. Bo Pan Bóg patrzy inaczej i o tym nigdy nie możemy zapomnieć.

Bóg nas zapewnia, szczęśliwi jesteście, ponieważ mi ufacie. Jesteście wygranymi, błogosławionymi ci, którzy może i owszem cierpią jakiś niedostatek, jakąś trudność. Jak św. Paweł mówi, jesteście tymi, którzy podążają za Jezusem zmartwychwstałym, którzy pierwsi potem zmartwychwstaniecie. I jak mówi prorok Jeremiasz, jesteście mężem roztropnym, błogosławionym, ponieważ w Panu pokładacie ufność. Tak więc stając przed wyborem dobra i zła, podążając za dobrem, możemy czuć się pokrzepieni. Bo za każdym razem, wtedy Pan Bóg do nas mówi, błogosławiony jesteś, szczęśliwy jesteś, bo mi ufasz i za mną chcesz podążać.

ks. Jakub Klimontowski

wAkcji24.pl | Opinie | Ks. Jakub Klimontowski | Miesięcznik Katolicki „w-Akcji” | Ilustracja: Pieter Bruegel (starszy), Wieża Babel, Wikipedia | 20.04.2025