Uroczystość, która odbyła się 19 lutego 2026 roku na Politechnice Wrocławskiej, miała wymiar nie tylko rocznicowy, ale i symboliczny. W 45. rocznicę narodzin Solidarności oraz rejestracji NZS przypomniano, że wolność nie była historycznym „prezentem”, lecz owocem odwagi ludzi, którzy w realiach PRL ryzykowali pracę, bezpieczeństwo, a nierzadko zdrowie i życie. W czasie wydarzenia wręczono Krzyże Wolności i Solidarności osobom zasłużonym dla opozycji antykomunistycznej, a wśród odznaczonych znalazł się ks. Piotr Śliwka.

Jak podawał DAI24.pl, podczas ceremonii zastępca prezesa IPN dr hab. Karol Polejowski przypomniał słowa jednego z dowódców powojennego podziemia: „My chcemy Polski prawdziwie wolnej i demokratycznej”, wskazując, że właśnie taka idea przyświecała także działaczom Solidarności i środowisk studenckich u progu lat 80. XX wieku. W tej perspektywie uhonorowanie dawnych opozycjonistów nie było wyłącznie gestem państwowym, ale publicznym potwierdzeniem ciągłości polskiej walki o wolność – od powojennego oporu po pokojową rewolucję społeczną lat 80.

W relacjach z wydarzenia podkreślano również, że do odznaczonych skierowano list Prezydenta RP Karola Nawrockiego, a zwieńczeniem uroczystości był koncert pieśni solidarnościowych bardów – m.in. z repertuaru Jacka Kaczmarskiego, Jana Krzysztofa Kelusa i Jana Pietrzaka.

Biografia odznaczonego kapłana pokazuje, że w przypadku ks. Piotra Śliwki nie mamy do czynienia z honorowym dodatkiem do życiorysu, lecz z konsekwentną drogą zaangażowania. Jak przypomina DAI24.pl, odznaczony święcenia kapłańskie otrzymał w 1981 roku, a już wcześniej – w 1980 roku, będąc jeszcze studentem teologii – znajdował się wśród współorganizatorów dolnośląskich struktur NSZZ „Solidarność”. 

Z przekazanych informacji wynika, że ks. Piotr Śliwka nie ograniczał się do biernej sympatii wobec rodzącego się ruchu. W ramach podejmowanych działań odprawiał nabożeństwa w intencji ludzi pracy i organizował spotkania, a także współpracował z Klubem Inteligencji Katolickiej na terenie ówczesnych województw wrocławskiego i wałbrzyskiego. Tego rodzaju aktywność była w realiach PRL czymś znacznie więcej niż „parafialną inicjatywą” – Kościół stanowił wówczas jedno z nielicznych środowisk, w których można było budować więzi społeczne i przestrzeń wolnego słowa poza kontrolą państwa.

Szczególne znaczenie miała także jego posługa jako kapelana Duszpasterstwa Ludzi Pracy. Msze św. za Ojczyznę, Tygodnie Kultury Chrześcijańskiej, spotkania integrujące środowiska wierzących i zaangażowanych społecznie – wszystko to tworzyło alternatywny obieg wartości, pamięci i obywatelskiej formacji. Dziś łatwo opisać to kilkoma zdaniami. W latach 80. była to jednak praca wymagająca odwagi, roztropności i wytrwałości, zwłaszcza wobec systemu, który represjonował ludzi nie tylko za działalność polityczną, ale również za tworzenie niezależnych wspólnot.

W 1988 roku, jak odnotowano, ks. Piotr Śliwka wspierał powstający Komitet Obywatelski „Solidarność” Ziemi Kłodzkiej, będąc na co dzień duszpasterzem w parafii św. Mikołaja w Nowej Rudzie. Ten etap pokazuje, że jego zaangażowanie nie skończyło się na pierwszym zrywie Solidarności. Przeciwnie – trwało także wtedy, gdy Polska wchodziła w decydującą fazę przemian, a lokalne środowiska przygotowywały się do nowej rzeczywistości społecznej i politycznej. Innymi słowy: był obecny nie tylko przy narodzinach nadziei, ale i przy jej przekuwaniu w konkret.

Po latach działalności opozycyjnej i duszpasterskiej biografia ks. Piotra Śliwki rozwija się w kierunku, który dobrze pokazuje, jak można rozumieć służbę publiczną szerzej niż tylko przez pryzmat jednego okresu historycznego. DAI24.pl przypomina, że jest on dziekanem Kapituły Katedralnej w Świdnicy, a do 2023 roku był proboszczem parafii katedralnej pw. św. Stanisława i św. Wacława.

Szczególnie mocno wybrzmiewa jego zaangażowanie w zabezpieczenia konserwatorskie, renowację i rewitalizację katedry świdnickiej. W latach 2019–2022 zrealizowano duży projekt odnowy wnętrza świątyni pod nazwą „Konserwacja, rewitalizacja i digitalizacja wnętrza gotyckiej Katedry Świdnickiej”. To przedsięwzięcie pokazuje ważny rys tej biografii: troskę o wolność i tożsamość narodową można realizować nie tylko przez działalność opozycyjną, ale także przez ochronę miejsc, które przechowują pamięć wspólnoty. Zabytek sakralny nie jest przecież wyłącznie „obiektem” – to przestrzeń historii lokalnej, religijnej i kulturowej.

Obecnie ks. Piotr Śliwka pełni funkcję proboszcza parafii pw. św. Bartłomieja Apostoła w Kudowie-Zdroju. Równocześnie w Świdnickiej Kurii Diecezjalnej pozostaje wizytatorem ds. konserwacji zabytków oraz ds. gospodarczych. Taki zakres obowiązków dobrze ilustruje, jak wielowymiarowa jest jego aktywność: od posługi parafialnej, przez administrację kościelną, po kwestie związane z ochroną dziedzictwa i zarządzaniem. Gdy patrzy się na ten życiorys całościowo, łatwo zauważyć ciągłość – od organizowania środowisk i wspierania ludzi w trudnych czasach po odpowiedzialne prowadzenie instytucji i opiekę nad dobrem wspólnym.

Krzyż Wolności i Solidarności został ustanowiony przez Sejm 5 sierpnia 2010 roku, a po raz pierwszy przyznano go w czerwcu 2011 roku przy okazji obchodów 35. rocznicy protestów w Radomiu. Odznaczenie nadaje Prezydent RP na wniosek Prezesa IPN osobom działającym przeciwko dyktaturze komunistycznej – za aktywność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub za obronę praw człowieka w PRL. Źródłem tej idei jest tradycja Krzyża Niepodległości z II Rzeczypospolitej. Państwo polskie tworzy ciągłość pamięci między pokoleniami walczącymi o wolność – od II RP, przez antykomunistyczny opór, po współczesne upamiętnienie. Dlatego ceremonia we Wrocławiu miała znaczenie większe niż jednorazowe wydarzenie rocznicowe. Była potwierdzeniem, że pamięć o ludziach opozycji nie ogranicza się do podręcznikowych nazwisk, ale obejmuje także tych, którzy działali lokalnie, konsekwentnie i często bez rozgłosu.

W tym sensie uhonorowanie ks. Piotra Śliwki można odczytać jako ważny sygnał dla regionu Dolnego Śląska i Diecezji Świdnickiej. To przypomnienie, że historia „Solidarności” nie rozgrywała się wyłącznie w wielkich stoczniach i centralach, ale także w parafiach, lokalnych środowiskach i wspólnotach, gdzie rodziła się odwaga cywilna, solidarność społeczna i odpowiedzialność za Polskę. Jeśli ktoś szuka definicji patriotyzmu praktycznego – bez patosu na pokaz – to ten życiorys daje całkiem konkretną odpowiedź.

A przy okazji warto zapamiętać rzecz prostą, choć dziś czasem zaskakująco trudną: wolność państwa zaczyna się od ludzi, którzy umieją stanąć po stronie prawdy wtedy, gdy bardziej opłaca się milczeć. 

wAkcji24.pl | Kultura |  INZ | Zródło: Diecezjalna Agencja Informacyjna|  Fot. Instytut Pamięci Narodowej – Wrocław | 23.02.2026