Drodzy umiłowani Bracia i Siostry, na tej drodze pielgrzymowania przez całe nasze życie jesteśmy zaproszeni do tego, by być szczęśliwi. Zadałbym nam pytanie, na które myślę, że odpowiedź byłaby bardzo różna, bo każdy z nas w historii swojego życia, być może w obecnej historii swojego życia, aktualnie przeżywa coś bardzo różnego.

Ale pytanie, które również rodzi ta Ewangelia, jest to: czy jesteśmy na tej drodze naszego pielgrzymowania, na drodze naszego życia, szczęśliwi? A jeżeli jesteśmy szczęśliwi, to rodzi się kolejne pytanie: co daje to prawdziwe szczęście? I jak ono długo potrafi trwać?

Dziś jesteśmy zaproszeni do miejsca, do którego tak naprawdę nie przybywało się często, w którym Jezus raczej nie przychodził – do Cezarei Filipowej. Nawet kiedy miałem możliwość mieszkać w Izraelu, tam raczej nie odbywają się pielgrzymki, dlatego że to miejsce jest oddalone bardzo daleko od Jerozolimy.

I do tego miejsca Jezus zaprasza swoich najbliższych przyjaciół. Było to szczególne miejsce. Po pierwsze dlatego, że stamtąd bije źródło Jordanu. A po drugie dlatego, że kiedyś składano tam ofiary różnym bóstwom.

I właśnie w tym miejscu Jezus zadaje kluczowe pytanie:

„Kim jestem dla was?”

Najpierw Jezus pyta, co mówią o Nim ludzie. Ale później kieruje to pytanie do swoich uczniów: dla was, którzy jesteście moimi bliskimi przyjaciółmi, którzy każdego dnia kroczą ze mną – kim jestem dla was? 

W miejscu, gdzie oddawano cześć różnym bóstwom, Jezus pokazuje uczniom, że także w życiu człowieka mogą pojawić się różne ołtarze.

Drodzy, w naszym życiu być może oddajemy kult różnym rzeczom. Może jest to kult, który oddajemy samemu sobie. W tym wszystkim nie widzimy Tego, który daje prawdziwe szczęście, który potrafi nas naprawdę rozradować i kultywujemy, celebrujemy samych siebie.

Celebrujemy ten świat, który jest pełen barw. Miejsce naszego życia. Być może tam postawiliśmy różne ołtarze. 

Być może w naszym życiu jest tak samo, że kultywujemy pieniądze, może oddajemy hołd swojemu własnemu ciału, może jest to hołd, który oddajemy swojej władzy.

Jest tak wiele ołtarzy, które być może dają nam szczęście, tylko na jak długo?

Na pytanie Jezusa: „A wy za kogo Mnie uważacie?”, wśród różnych odpowiedzi nagle wyrywa się Piotr.

Piotr, który być może powinien odpowiedzieć ostatni, bo znamy jego historię od Męki Pańskiej aż do Zmartwychwstania, mówi:

„Ty jesteś Mesjasz, Ty jesteś Syn Boga Żywego”. 

Jakby rozpoznał w Jezusie tego, który jako jedyny potrafi go wyrwać z niewoli, potrafi go wyrwać z tego, co jest dla niego cierpieniem, zniewoleniem, bólem, łzami.

Tego, który ma klucze do otworzenia drzwi jego serca do wolności. Rozpoznał w Jezusie Zbawiciela. Tego, który potrafi rozerwać kajdany.

Zadaję wam pytanie w imieniu Pana Jezusa:

„A kim jestem dla ciebie?”

W tych różnych życiowych perypetiach, w różnych życiowych doświadczeniach, teraz, dzisiaj, kim jestem? W twoim domu, w twojej rodzinie, w twoim małżeństwie, w twojej pracy, w twoim osobistym życiu – kim jestem?

Bo myślę, że od tej odpowiedzi zależy prawdziwe szczęście człowieka. Takie, które nie ma końca. Takie, które nie trwa tylko przez chwilę, przez różne wydarzenia, które sprawiają mi radość. 

Nie tak dawno miałem spotkanie z młodym człowiekiem. Ma na imię Kacper i przebywa od kilku lat w ośrodku Cenacolo założonym przez siostrę Elwirę.

Opowiedział mi o adoracji Najświętszego Sakramentu, na którą cała wspólnota udaje się w nocy. Mówił, że są tam osoby wierzące i niewierzące, ale każdy uczestniczy w tej modlitwie.

Z uśmiechem powiedział:

„Proszę księdza, gdyby nie ta adoracja, ja nie wiem, w którym miejscu bym był, ponieważ w nocy, pomimo tego, że ja śpię, Jezus modli się we mnie. To On dokonuje w moim życiu rozerwania tych wszystkich kajdanów, które mnie bardzo mocno uwięziły. I On daje mi prawdziwe szczęście i prawdziwą wolność”. 

To szczęście zależy przede wszystkim od spotkania i uwierzenia w Tego, który to szczęście daje jako niekończące się. 

Ks. Rafał Masztalerz

Msze św. w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach w sierpniu 2026 r. celebrowali kapłani Diecezji Świdnickiej: 2 sierpnia ks. Stanisław Kasztelan, proboszcz parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Kłodzku; 9 sierpnia ks. Krzysztof Herbut, proboszcz parafii pw. św. Anny w Ząbkowicach Śląskich; 16 sierpnia ks. Krzysztof Iwaniszyn, proboszcz parafii pw. św. Wojciecha Biskupa w Wałbrzychu; oraz 23 sierpnia ks. Rafał Masztalerz, proboszcz parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Różance.

wAkcji24.pl | Opinie | Ks. Rafał Masztalerz | Homilia wygłoszona w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach  23 sierpnia 2026 r | Fot. DAI24.pl | 24.08.2026