Choć do naszej kultury trafiło wiele anglosaskich świąt, takich jak Walentynki, to Święto Dziękczynienia pozostaje dla nas czymś nieco tajemniczym. Święto Dziękczynienia nawiązuje do wydarzeń, które rozegrały się w 1621 roku na terenach dzisiejszego Massachusetts. Już około pół wieku wcześniej Brytyjczycy próbowali zakładać kolonie w Nowym Świecie, jednak ich plany kończyły się pasmem trudności: długą i wyczerpującą podróżą przez ocean, surowym klimatem, niedoborem jedzenia oraz konfliktami z rdzennymi mieszkańcami.

W Plymouth sytuacja potoczyła się inaczej. Tamtejsi osadnicy, nazywani Pielgrzymami, również zmagali się z ogromnymi problemami, ale w przeciwieństwie do wcześniejszych kolonii otrzymali wsparcie od plemienia Wampanoagów. Powody tej decyzji to temat na osobną opowieść, jednak najważniejsze jest to, że między Europejczykami a rdzenną ludnością doszło do zawarcia historycznego porozumienia.

Rok po przybyciu urządzili wielką ucztę przypominającą dożynki – była to forma podziękowania Bogu za udane zbiory i obfite plony. W świętowaniu wzięli udział również rdzenni mieszkańcy kontynentu. Z czasem wydarzenie to zaczęto postrzegać jako symbol braterstwa, jedności i wdzięczności Bogu za otrzymane dary.

Choć tradycja była znana od kolonialnych czasów, Święto Dziękczynienia zostało ogłoszone świętem narodowym dopiero w 1863 roku przez prezydenta Abrahama Lincolna. Stałą datę – czwarty czwartek listopada – wyznaczył później Franklin Delano Roosevelt. Od tamtej pory dzień ten zajmuje szczególne miejsce w kalendarzu Amerykanów.

Święto Dziękczynienia w Ameryce można porównać rangą do Bożego Narodzenia. Poprzedzają je intensywne przygotowania, a sam dzień jest okazją do spotkań z rodziną i przyjaciółmi. Centralnym punktem obchodów jest uroczysty obiad lub kolacja, której głównym daniem jest indyk. To właśnie z nim wiąże się jedna z najbardziej znanych tradycji – prezydenckie „ułaskawienie” indyka, zapoczątkowane za czasów George’a H. W. Busha. Dzięki temu symboliczny ptak trafia nie na stół, lecz na spokojną farmę.

Po posiłku często łamie się tzw. wishbone, czyli kostkę życzeń. Osoba, która otrzyma większy fragment, może liczyć na spełnienie swoich marzeń. Tego dnia Amerykanie chętnie oglądają również słynną paradę organizowaną na ulicach Nowego Jorku – Macy’s Thanksgiving Day Parade. Jej atrakcjami są ogromne balony, udekorowane platformy, występy artystów i cyrkowców.

Podczas Święta Dziękczynienia na stołach pojawiają się dania, które od lat kojarzone są z tym dniem. Najważniejszym z nich jest faszerowany indyk, zwykle serwowany z sosem żurawinowym i pieczeniowym. Do obiadu podaje się też purée ziemniaczane, kukurydzę oraz chlebek kukurydziany. Wśród dodatków często pojawiają się zielona fasola czy bataty.

Desery również mają swoje tradycje – króluje ciasto dyniowe oraz pecan pie, czyli tarta z orzechami pekan. Popularna jest także klasyczna szarlotka, którą często popija się cydrem jabłkowym.

Choć Święto Dziękczynienia jest świętem głęboko amerykańskim, jego przesłanie wykracza daleko poza granice jednego kraju. U jego źródeł leży wdzięczność Bogu za wszystko, co człowiek otrzymuje – za plony, za pracę rąk ludzkich, za wspólnotę i wzajemną pomoc, ale też za te ciche, codzienne dary, których często nawet nie zauważamy. W Polsce nie obchodzimy tego święta, ponieważ nie jest ono katolickie, jednak sama idea powinna skłaniać do refleksji. 

Święto Dziękczynienia przypomina, że wdzięczność nie jest jedynie chwilowym wzruszeniem, ale postawą, która potrafi zmieniać nasze spojrzenie na świat. Kiedy zatrzymamy się na moment, by dostrzec dobro obecne w naszym życiu – zdrowie, rodzinę, przyjaciół, dach nad głową, możliwość pracy czy nauki – odkrywamy, jak wiele mamy powodów do dziękowania. 

wAkcji24.pl | Kultura | Maria Nicińska | obraz: The First Thanksgiving (Jean Leon Gerome Ferris, 1899) Wikipedia|  27.11.2025