Ponad dwadzieścia lat temu papież Jan Paweł II opublikował list apostolski Rosarium Virginis Mariae, w którym wprowadził do różańca pięć nowych tajemnic – tzw. Tajemnice Światła. Rozszerzyły one dotychczasową, tradycyjną formę modlitwy obejmującą 15 tajemnic. Papież pragnął w ten sposób mocniej uwydatnić chrystocentryczny charakter różańca, czyli jego ukierunkowanie na osobę i dzieło Jezusa Chrystusa.

Nowe tajemnice koncentrują się na publicznej działalności Chrystusa, obejmując okres od chrztu w Jordanie aż do Jego męki. Wśród nich znalazły się: chrzest Jezusa w Jordanie, cud przemiany wody w wino na weselu w Kanie Galilejskiej, głoszenie Królestwa Bożego połączone z wezwaniem do nawrócenia, Przemienienie na Górze Tabor oraz ustanowienie Eucharystii – które papież określił jako „sakramentalny wyraz tajemnicy paschalnej”.

Różaniec jest to modlitwa, którą bardzo ukochałem (…). Przedziwna w swej istocie i głębi (…). Oto bowiem na kanwie słów Pozdrowienia Anielskiego przesuwają się przed oczyma naszej duszy główne momenty z życia Jezusa Chrystusa (…) jakbyśmy obcowali z Panem Jezusem przez serce Jego Matki. Równocześnie zaś w te same dziesiątki różańca, serce nasze może wprowadzić wszystkie sprawy, które składają się na życie człowieka, rodziny, narodu, Kościoła, ludzkości (…). W tajemnicach radosnych widzimy (…) radość rodziny, macierzyństwa, przyjaźni, wzajemnej pomocy. W tajemnicach bolesnych rozważamy w Chrystusie (i razem z Jego Matką) wszystkie cierpienia człowieka. W tajemnicach chwalebnych odżywają nadzieje życia wiecznego. W Chrystusie zmartwychwstałym cały świat zmartwychwstaje. – św. Jan Paweł II, Rzym 7 XI 1983

W liście apostolskim Jan Paweł II podkreślił, że choć różaniec jest modlitwą maryjną, w swojej istocie pozostaje modlitwą chrystocentryczną. Z tego względu zaproponował, aby Tajemnice Światła odmawiać w czwartki. Papież wskazał przy tym na logiczną całość, jaką tworzą wszystkie części różańca: od radosnych tajemnic wcielenia i ukrytego życia Jezusa, przez światło Jego publicznej działalności, aż po tajemnice bolesne związane z męką i chwalebne odnoszące się do zmartwychwstania. Każda z pięciu nowych tajemnic ukazuje w wyjątkowy sposób obecność Królestwa Bożego w osobie Jezusa.

• Chrzest w Jordanie – to moment, w którym Chrystus „stał się grzechem za nas”, jak pisał papież, a Ojciec Niebieski objawił Go jako Umiłowanego Syna. Duch Święty zstąpił wtedy na Jezusa, powierzając Mu misję zbawienia.
  
• Wesele w Kanie – cud przemiany wody w wino otworzył uczniom serca na wiarę, a dokonał się za sprawą wstawiennictwa Maryi, „pierwszej wśród wierzących”.
  
• Głoszenie Królestwa Bożego i wezwanie do nawrócenia – to inauguracja posługi miłosierdzia Chrystusa, która kontynuowana jest w sakramencie pojednania przekazanym Kościołowi.
  
• Przemienienie na Górze Tabor – papież nazwał je „tajemnicą światła w najwyższym stopniu”, ponieważ w tym wydarzeniu jaśnieje chwała Bóstwa Chrystusa, a Ojciec wzywa apostołów, by słuchali Jego Syna.
  
• Ustanowienie Eucharystii – podczas Ostatniej Wieczerzy Chrystus daje swoje Ciało i Krew jako pokarm i świadczy o miłości „do końca”, ofiarowując się dla zbawienia całej ludzkości.
  

Wiele oznak wskazuje, jak bardzo Najświętsza Maryja Panna, której umierający Odkupiciel powierzył w osobie umiłowanego ucznia wszystkie dzieci Kościoła – « Niewiasto, oto syn Twój! » (J 19, 26) – chce również dzisiaj, właśnie przez tę modlitwę, dać wyraz swej macierzyńskiej trosce. W dziewiętnastym i dwudziestym stuleciu Matka Chrystusowa w różnorakich okolicznościach dawała odczuć w jakiś sposób swoją obecność i usłyszeć swój głos, by zachęcić Lud Boży do tej formy modlitwy kontemplacyjnej. W szczególności, ze względu na głęboki wpływ, jaki wywierają one na życie chrześcijan, i na autorytatywne uznanie przez Kościół, pragnę przypomnieć objawienia z Lourdes i z Fatimy; związane z nimi sanktuaria są celem licznych pielgrzymów, szukających pociechy i nadziei.

Maryja jest niedoścignionym wzorem kontemplacji Chrystusa. Oblicze Syna należy do Niej ze szczególnego tytułu. To w jej łonie ukształtowało się, biorąc od Niej również ludzkie podobieństwo, które wskazuje na jeszcze większą z pewnością bliskość duchową. Nikt nie oddawał się równie pilnie kontemplowaniu Chrystusowego oblicza, jak Maryja. Oczy Jej Serca skupiły się w jakiś sposób na Nim już w chwili Zwiastowania, gdy Go poczęła za sprawą Ducha Świętego; w następnych miesiącach zaczęła odczuwać Jego obecność i domyślać się Jego rysów. Kiedy wreszcie wydała Go na świat w Betlejem, również Jej oczy cielesne spoglądały czule na oblicze Syna, którego « owinęła w pieluszki i położyła wżłobie » (Łk 2, 7). Odtąd Jej spojrzenie, zawsze pełne adorującego zadziwienia, już nigdy się od Niego nie odwróci. 

Fragmenty listu apostolskiego ROSARIUM VIRGINIS MARIAE Jana Pawła II

Choć Maryja jawnie występuje tylko w jednej z tajemnic – w Kanie Galilejskiej – Jan Paweł II podkreślił, że Jej obecność jest dyskretna, ale towarzyszy Chrystusowi w całej Jego publicznej działalności. Szczególną rolę odgrywa Jej matczyna rada: „Czyńcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5). Papież nazwał te słowa swoistym wprowadzeniem do wszystkich znaków i nauczania Jezusa, a zarazem maryjnym fundamentem Tajemnic Światła.

wAkcji24.pl | Wiara| Maria Nicińska | obraz: Freepik| 01.10.2025