Decyzja o uznawaniu zagranicznych aktów małżeństwa osób tej samej płci na potrzeby wypłat z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (FUS) to nie tylko kwestia światopoglądowa. To przede wszystkim niebezpieczny precedens prawny. Zamiast transparentnej ścieżki ustawowej i debaty w Parlamencie, wybrano drogę „instrukcji ministerialnych” i interpretacji urzędniczych.

W państwie prawa to Sejm decyduje o definicji rodziny i kręgu osób uprawnionych do benefitów. Dziś jednak, pod naciskiem ideologicznym, ZUS staje ponad ustawą zasadniczą, która w art. 18 wyraźnie definiuje małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny.

Zanim zaczniemy rozszerzać krąg uprawnionych do rent rodzinnych i wdowich, spójrzmy na dane finansowe. Dane z marca 2026 roku są bezlitosne i pokazują, że polski system emerytalny coraz bardziej przypomina piramidę, pod którą zaczyna pękać fundament. Aby dobrze zrozumieć te liczby, musimy rozróżnić dwie grupy, które często są mylone, a które stanowią „armię biedy” w ZUS.

Oto konkretne liczby:

1. Emerytura Minimalna (Gwarantowana)

To świadczenie dla osób, które wypracowały wymagany staż (20 lat dla kobiet, 25 lat dla mężczyzn), ale ich odłożone składki były zbyt niskie, by wyliczyć z nich choćby minimum. Wtedy państwo „dopłaca” im do poziomu ustawowego.

• Kwota od 1 marca 2026: 1978,49 zł brutto (ok. 1800 zł „na rękę”).

• Liczba osób: Obecnie pobiera ją około 400 000 osób.

• Problem: Mimo że to „minimum”, dla wielu osób po opłaceniu czynszu i leków kwota ta nie starcza na przeżycie.

2. Emerytury „Groszowe” (poniżej minimum!) – prawdziwy dramat

To grupa osób, które osiągnęły wiek emerytalny, ale nie mają wymaganego stażu pracy (20/25 lat). ZUS wypłaca im dokładnie tyle, ile odłożyli – często są to kwoty absurdalne.

• Liczba osób (stan na marzec 2026): 459 300 osób.

• Dynamika wzrostu: To najszybciej rosnąca grupa w systemie. Jeszcze 15 lat temu było to zaledwie 24 tys. osób. W ciągu ostatniego roku przybyło ich kolejne 30 tysięcy.

• Rekordy: Najniższa wypłacana emerytura w Polsce to obecnie 2 grosze.

Najgorsze jest jednak to, co czeka nas za dekadę. Polska wymiera, a system emerytalny oparty na solidarności pokoleniowej nie ma racji bytu w społeczeństwie, które się nie rodzi.

1. Zapaść dzietności: Współczynnik dzietności w Polsce szoruje po dnie i wynosi ok. 1,1. To połowa poziomu gwarantującego przetrwanie narodu (2,1).

2. Kto na to zapracuje? O ile jeszcze niedawno na jednego emeryta pracowały 3 osoby, o tyle prognozy na najbliższe lata są drastyczne: wkrótce relacja ta spadnie do 1,2 pracującego na 1 seniora.

3. Wymieranie populacji: Do 2050 roku liczba Polaków może skurczyć się o kolejne 4,5 miliona osób.

Z danych organizacji pozarządowych, na które powołują się media, wynika, że za granicą związek małżeński zawarło już około 40 000 obywateli RP. Dotąd byli oni poza systemem przywilejów małżeńskich. Nagła zmiana wykładni prawa przez ZUS oznacza, że ta grupa z dnia na dzień zyskuje potencjalny dostęp do rent rodzinnych i wprowadzanej z wielką pompą „renty wdowiej”.

Problem w tym, że ZUS nie ma na to pieniędzy. Według najnowszych prognoz na 2026 rok, deficyt Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (FUS) ma wynieść od 77 do nawet 96 miliardów złotych. To rekordowa dziura, którą wszyscy musimy łatać z naszych podatków. Wprowadzanie nowych grup beneficjentów w momencie, gdy system nie potrafi sfinansować obecnych zobowiązań, jest ekonomicznym samobójstwem.

Liczba osób na „groszowych” emeryturach (460 tys.) jest już 11-krotnie większa niż szacowana grupa 40 tys. osób z zagranicznymi aktami małżeństwa. Jednak to ta druga grupa stała się priorytetem urzędniczym.

System jest w stanie permanentnego niedoboru. Każdy kolejny tysiąc osób uprawnionych do renty rodzinnej (która wynosi 85% świadczenia zmarłego) to dodatkowe obciążenie dla Funduszu, który i tak w 1/4 jest finansowany z kredytów i dotacji budżetowych, a nie ze składek.

Decyzja ZUS uderza rykoszetem w i tak zdewastowany budżet Narodowego Funduszu Zdrowia. Uznanie statusu małżonka w związkach jednopłciowych otwiera furtkę do tzw. ubezpieczenia rodzinnego. Osoba niepracująca, pozostająca w takim związku, przestaje mieć obowiązek opłacania własnej składki czy rejestracji w urzędzie pracy – staje się „pasażerem” w systemie, za którego płacą inni.

Ile to kosztuje państwo?

Spójrzmy na twarde dane finansowe obowiązujące w marcu 2026 roku:

1. Wartość rynkowa „prezentu”: Gdyby taka osoba chciała ubezpieczyć się dobrowolnie, musiałaby wpłacać do NFZ miesięcznie 830,58 zł (to 9% przeciętnego wynagrodzenia, które w 2026 r. przekroczyło już 9200 zł). W skali roku to blisko 10 000 zł, które nie wpłynie do budżetu NFZ od być może połowy z 40 tysięcy potencjalnych nowych „małżonków”.

2. Skala obciążenia: Przyjmując, że tylko połowa z 40 tys. osób zawartych w „tęczowych statystykach” skorzysta z tego przywileju (bo np. nie pracują lub pracują „na czarno”), system traci rocznie około 200 milionów złotych samych wpływów składkowych.

3. Realny koszt leczenia: Średni koszt utrzymania jednego pacjenta w systemie (biorąc pod uwagę budżet NFZ na 2026 r. wynoszący ok. 217 mld zł) to ok. 5 700 zł rocznie. To pieniądze, które zamiast na onkologię czy kardiologię dla seniorów, zostaną „skonsumowane” przez nową grupę uprawnionych, którzy do systemu nie wnieśli ani złotówki.

Poniższe wyliczenia opierają się na założeniu, że grupa 40 tys. osób zgłosi swoje roszczenia i uprawnienia w ramach nowego mechanizmu uznawania zagranicznych aktów małżeństwa.

wAkcji24.pl | Ekonomia | PLO |  Źródło: ZUS |  Fot. Jean Pierre | 27.03.2026