Biskup Marek Mendyk: Moralna siła kobiety

Za łaską Pana Boga – bo wszystko jest Jego łaską – gromadzimy się w naszym sanktuarium, gdzie pod okiem Maryi Strażniczki Wiary próbujemy za każdym razem na nowo i niejako z innej perspektywy odkrywać naszą tożsamość: to kim jesteśmy, w jakim kierunku zdążamy i na czym chcemy budować swoje życie i swoje powołanie.

Dzisiaj przybywają kobiety. Są w różnym wieku. Przychodzą ze swoimi sprawami, planami, marzeniami, także swoimi niepokojami i lękami.

Słowo Boże do nas na dzisiaj

Stawiamy pytanie: czego nas uczy dzisiaj słowo Boże? Do czego prowokuje, jaki wyznacza kierunek? Sięgnijmy do tekstów biblijnych.

Święty Jan Apostoł, który pod krzyżem otrzymał testament, by zaopiekować się Matką Chrystusa, pod koniec swego życia ujrzał Maryję wywyższoną w chwale niebios. Zobaczył „niewiastę obleczoną w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12,1). Ten właśnie uczeń Chrystusa, który w życiu ziemskim stał się najbliższy Maryi spośród wszystkich apostołów, przekazał Kościołowi wszystkich czasów tę wizję wywyższonej w niebie Niewiasty.

Wierzymy mu, bo on najbardziej kochał, bo on w godzinie męki i śmierci Chrystusa nie przestraszył się. Stał pod krzyżem, wspierał bolejącą Matkę, a potem – zgodnie ze wskazaniem Mistrza – wziął Ją do siebie, roztoczył nad Nią synowską opiekę. Gdy dobiegało końca jego życie, dane mu było ujrzeć Matkę Chrystusa uwielbioną w niebie. I tę radosną wieść o chwale Maryi nam przekazał.

Motywem wywyższenia Maryi była Jej wiara, a dokładniej – Jej zawierzenie Bogu. Zwróciła na to uwagę św. Elżbieta w czasie nawiedzenia Maryi. Właśnie wtedy wyznała ona swojej krewnej: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana” (Łk 1,45).

Całe ziemskie życie Maryi upłynęło w wielkim zawierzeniu Panu Bogu. Dlatego tak wielkie wyróżnienie spotkało Ją po zakończeniu ziemskiej drogi życia. Została przed wszystkimi ludźmi wzięta do nieba.

Biskup Marek Mendyk: Maryja – biblijna „niewiasta”

Trzeba nam odnaleźć szczególne miejsce owej biblijnej „niewiasty”, która była Matką Chrystusa. Owa właśnie „niewiasta” jest obecna w centralnym wydarzeniu zbawczym, które stanowi o „pełni czasu”: wydarzenie to urzeczywistnia się w Niej i przez Nią.

Gdy „nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego zrodzonego z niewiasty” (Ga 4,4). W tych słowach czytanych z Listu do Galatów św. Paweł apostoł wiąże ze sobą zasadnicze momenty, które w sposób istotny wyznaczają spełnienie tajemnicy „odwiecznie ukrytej w Bogu”. Syn-Słowo rodzi się jako człowiek z niewiasty, gdy nadchodzi „pełnia czasu”. To wydarzenie prowadzi do punktu centralnego i kluczowego w dziejach człowieka na ziemi – Bóg – człowiek rodzi się z Maryi, Niewiasty. Niewiasta znajduje się w centrum tego zbawczego wydarzenia.

„Niewiasta” z Protoewangelii jest wpisana w perspektywę Odkupienia. Zestawienie Ewa (Stary Testament) – Maryja (Nowy Testament – Nowa Ewa) można odczytać również i w ten sposób, że Maryja podejmuje w sobie samej i ogarnia tę tajemnicę „niewiasty”, której początek stanowi Ewa — „matka wszystkich żyjących”. Tak oto Maryja jest „nowym początkiem” godności i powołania kobiety, wszystkich kobiet i każdej.

W Maryi spotykają się dwa wymiary kobiecego powołania; spotkały się i zespoliły w sposób wyjątkowy, tak że jedno nie wykluczyło drugiego, ale przedziwnie się dopełniło. U podstaw jednego i drugiego wymiaru jest miłość.

Jeśli godność kobiety świadczy o miłości, jakiej ona doznaje, ażeby wzajemnie miłować, to biblijny paradygmat (czyli pewien wzorzec, pierwowzór, prototyp) „Niewiasty” zdaje się dopowiadać, jaki jest właściwy porządek miłości, która stanowi powołanie kobiety. Chodzi tutaj o powołanie w znaczeniu podstawowym, można by powiedzieć „uniwersalnym”, które z kolei konkretyzuje się i wyraża poprzez wielorakie „powołania” kobiety w Kościele i w świecie.

Biskup Marek Mendyk: Kobieta mocna zawierzeniem Bogu

Moralna siła kobiety, jej duchowa moc, wiąże się ze świadomością, że Bóg w jakiś szczególny sposób zawierza jej człowieka. Oczywiście, Bóg zawierza każdego człowieka wszystkim ludziom i każdemu z osobna. Jednakże to zawierzenie odnosi się w sposób szczególny do kobiety — właśnie ze względu na jej kobiecość — i w sposób szczególny stanowi też o jej powołaniu.

Dzięki tej świadomości, temu zawierzeniu, moralna siła kobiety daje o sobie znać w bardzo wielu postaciach niewieścich ze Starego Testamentu, z czasów Chrystusa, z epok następnych, aż do naszych dni. Nie będę imion tych kobiet przytaczał. Jest ich naprawdę wiele i wiele z tych imion sami moglibyśmy przywołać. Ale przypomnijmy jeszcze raz i to warto z całego kazania zapamiętać: kobieta jest mocna świadomością zawierzenia, mocna tym, że Bóg „zawierza jej człowieka” zawsze i wszędzie, nawet w warunkach społecznego upośledzenia, w jakich może ona się znaleźć. Ta świadomość i to zasadnicze powołanie mówią kobiecie o godności, jaką otrzymuje od samego Boga, a to czyni ją „dzielną”, umacnia jej powołanie. W taki też sposób „niewiasta dzielna” (por. Prz 31,10) staje się niezastąpionym oparciem i źródłem duchowej siły dla innych, którzy odczuwają w niej wielkie energie duchowe. Takim właśnie „dzielnym niewiastom” zawdzięczają wiele ich rodziny, a niejednokrotnie całe narody.

W naszej epoce zdobycze wiedzy i techniki pozwalają osiągnąć nieznany przedtem stopień dobrobytu materialnego dla jednych, co niestety niesie z sobą równoczesne zepchnięcie na margines innych. W taki sposób ten postęp jednostronny może również oznaczać stopniowy zanik wrażliwości na człowieka, na to, co istotowo ludzkie. W tym sensie przede wszystkim nasze czasy oczekują na objawienie się owego „geniuszu” kobiety, który zabezpieczy wrażliwość na człowieka w każdej sytuacji: dlatego, że jest człowiekiem! I dlatego, że „największa jest miłość” (1 Kor 13,13).

Biskup Świdnicki Marek Mendyk