Po raz kolejny przychodzi nam wspominać 13 dzień grudnia 1981 r. Będziemy długo pamiętać. 

I – żeby było jasne – nie chodzi tylko o emocje, bo one są naturalne wobec morza tragedii sprzed 44 lat. Nie ma takiego naczynia, które pomieściłoby ból po śmierci i cierpienia zadanego w wojnie wytoczonej narodowi polskiemu. Nie ma też – niestety! – tak wysokich gór, które odbiłyby echo chichotu sprawców dotąd nieukaranych, z których część wciąż ma się lepiej od swoich ofiar. 

Trzecia „RP” nie rozprawiła się z nikim, kto miażdżył kręgosłup narodu, mając swój miękki niczym plastelina. Zbrodnia stanu wojennego pozostanie bezkarna? Stan wojenny w podręcznikach historii (jeśli takowe jeszcze będą używane w szkołach) pozostanie odnotowany jako „konflikt” społeczny? Konstruktorzy przestępczej grupy i ich podwykonawcy będą chronieni za życia i po śmierci jako „ludzie honoru”, a bohaterowie wolnej Polski nadal znajdować się będą w cieniu niepamięci lub mroku pomówień?

Dla pokolenia, które nie pamięta 1981 roku i wciąż aktualnych konsekwencji ataku na polskie społeczeństwo, wyprowadzonego przez „demokrację ludową”, stan wojenny staje się coraz bardziej mgłą przeszłości. A przecież powinien być przestrogą przed łatwością z jaką każda monowładza potrafi przepoczwarzyć się w drapieżną dyktaturę. Czas pasma bezprawia w okresie „PRL-u” oraz trwające do dzisiaj konsekwencje przestępstwa przeciw narodowi jedni będą wspominać i komentować. Wielu dzisiaj upamiętni kolejną rocznicę stanu wojennego poprzez modlitwę, uroczystości i spotkania. Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”, Instytut Pamięci Narodowej, prezydent RP i środowiska patriotyczne stają na wysokości zadania, by oddać hołd ofiarom i przypomnieć prawdę.

Dwa lata temu trzynasty dzień grudnia raz jeszcze w najnowszej historii nabrał znaczenia pejoratywnego. I nie chodzi nawet o to, że 13 grudnia 2023 roku powstał rząd, którego skład to emanacja woli tej części wyborców, którzy w 2023 roku głosowali na lewicowo-liberalne ugrupowania czy też bardziej przeciw ugrupowaniom prawicowo-konserwatywnym. Idzie o coś więcej. 

Demokracja nie jest bezterminową gwarancją władzy dla nikogo, ale gdy władza dostaje się w ręce zwolenników „demokracji walczącej” – jak to widzimy – staje się zaprzeczeniem dobra wspólnego, gdy kwestionuje pluralizm i podważa prawo do odrębności poglądów politycznych. 

Wszystko, co od dwóch lat dzieje się w sferze gospodarki narodowej, inwestycji strategicznych, militarnego bezpieczeństwa państwa, zapadania się przedsiębiorczości, anihilacji publicznej opieki zdrowotnej, destrukcji edukacji i kultury, rozpadu systemu sprawiedliwości, postępującej utraty suwerenności państwa wobec hegemonii silniejszych „partnerów europejskich” to jednokierunkowa droga do utraty wolności. Możemy karmić się słodyczą pozorów niezależności jako jednego z krajów peryferyjnych w Europie. Tymczasem stajemy się kondominium obcych państw, które nie mają żadnego interesu w tym, by Polska była nawet na drodze do równorzędności z nimi. 

Jak w tym wszystkim nie stracić ducha? Jutro Niedziela Radości. Każda trzecia Niedziela Adwentu jest tak nazywana. Z tekstów biblijnych, które dzisiaj czytamy płynie najprawdziwsza nadzieja. Bóg mówi do nas. „Nie bójcie się! Odwagi!

Jesteśmy na naszej adwentowej drodze coraz bliżej Przyjścia Pana. Boże Narodzenie coraz częściej i mocniej wyzwala w nas odczucie radości, niekiedy trudnej do opisania. Jesteśmy świadomi, że jest to radość inna od tej, której doświadczamy na ulicach oświetlonych kolorowymi bożonarodzeniowymi światełkami, albo tej, jaka nam towarzyszy przy zakupie różnych podarków po choinkę.

Jakiś czas temu ktoś opublikował pewną historię, którą chciałbym się teraz podzielić. Maryja opowiada swojemu mężowi – Józefowi swój sen… 

Miałam sen, Józefie. Nie rozumiem go do końca, ale wiem, że był o urodzinach naszego Syna. Ludzie przygotowywali się do nich cztery tygodnie. Dekorowali domy i kupowali nowe rzeczy. Przygotowywali dziesiątki prezentów. Ale – co dziwne – te prezenty nie były dla naszego Syna. Owijali je w kolorowy papier, przewiązywali złotymi wstążkami i składali pod drzewkiem ozdobionym światłami. Wszystko wyglądało tak cudownie. Wszyscy się uśmiechali i byli szczęśliwi. Byli tak podekscytowani prezentami. Wręczali je sobie wzajemnie.  Ale wiesz, Józefie, nic nie podarowali naszemu Synowi. Nie pomyśleli o Nim. Nawet nie wspomnieli Jego imienia. Czy nie wydaje Ci się dziwne, obchodzić czyjeś urodziny i zupełnie nie zwracać na niego uwagi? Wszyscy byli radośni, a mnie chciało się płakać. I Jezus też był smutny. Józefie, całe szczęście, że to był tylko sen”. 

…Jak przygotowujemy się na zbliżające się Święta?

Staje dziś przed nami prorok nadziei – Izajasz. Odwagi! – woła do swoich rodaków. „Pokrzepcie ręce osłabłe, wzmocnijcie kolana omdlałe! Powiedzcie małodusznym: Odwagi!”. 

Zakręt historii w ojczyźnie Izajasza był wtedy bardziej dramatyczny, niż nasze, dzisiejsze trudności: kraj podbity został przez wrogie mocarstwo, a mieszkańcy uprowadzeni w niewolę. Nie bez powodu prorok nazywa swój kraj pustynią i spieczoną ziemią. Ziemia została zrujnowana materialnie, ludzie – moralnie. Wołanie proroka Izajasza to tęsknota za wspaniałością ojczyzny: „Niech się rozweseli i rozkwitnie! Niech wyda kwiaty, choć teraz jest stepem i pustynią…”. Wołanie Izajasza płynie z wiary, iż Bóg jest blisko i pomoże odbudować kraj i ludzkie sumienia. Jednak sumienia odbudowywać jest o wiele trudniej. Ale można. Potrzeba tylko odwagi! 

Prorok z nadzieją woła o nadzieję: „Nie bójcie się! Oto wasz Bóg!”. Mijały pokolenia. Przyszedł kres niewoli, a ludzie i tak czekali dalej. Głęboko w ludzkiej duszy zapisane jest oczekiwanie na Kogoś. Bo człowiek sam swoją przemyślnością i siłą nie potrafi, nie jest w stanie uczynić świata bardziej ludzkim.

Uwięziony w twierdzy Heroda Jan Chrzciciel – wspomina o nim dziś Ewangelia – czekał na Kogoś. Dlatego posyła do Jezusa uczniów z pytaniem: „Czy Ty jesteś tym, który ma przyjść? Czy też innego mamy oczekiwać?” – tym pytaniem Jan Chrzciciel daje świadectwo niepokoju trzymającego w napięciu ludzi tamtej epoki. 

A my? My też czekamy. My też mamy nadzieję. Coś jest za tym naszym zakrętem historii. Jest – dla nas i dla naszych dzieci także. „Trwajcie cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik czeka wytrwale na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny. Tak i wy bądźcie cierpliwi i umacniajcie serca wasze, bo przyjście Pana jest już bliskie”.

Ks. Biskup Świdnicki Marek Mendyk

Homilia podczas Mszy św w katedrze pw. św. Stanisława i św. Wacława w Świdnicy, w 44. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w Polsce, 13 grudnia 2025 r.

wAkcji24.pl | Opinie | Biskup Świdnicki Marek Mendyk źródło: DAI24| Na zdjęciu: Homilia Biskupa Świdnickiego Marka Mendyka w Katedrze Świdnickiej fot. Komisja Zakładowa NSZZ „Solidarność” przy ZPS „Karolina” |  15.12.2025