Najbardziej znanym symbolem przesłania św. Faustyny jest obraz Jezusa Miłosiernego, który Chrystus kazał jej namalować. Na dole obrazu widnieją słowa: „Jezu, ufam Tobie”. Nie są one jedynie dewizą, ale streszczeniem całej duchowości Faustyny. To właśnie ufność wobec Boga jest dla niej najważniejszą odpowiedzią człowieka na Bożą miłość.

Pan Jezus mówił jej wyraźnie: „Łaski z Mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest ufność. Im dusza więcej zaufa, tym więcej otrzyma” (Dz. 1578). I dodawał: „Wielką Mi są pociechą dusze o bezgranicznej ufności, bo w takie dusze przelewam wszystkie skarby swych łask” (Dz. 1578).

Faustyna podkreślała, że ufność nie jest tylko emocją czy uczuciem religijnym, ale całożyciową postawą: „Na jedno słowo uważam i z tym jednym się zawsze liczę, to jedno mi jest wszystkim, tym żyję i z tym umieram, a to jest święta wola Boża. Ona jest mi pokarmem codziennym” (Dz. 652).

Jej wyobrażenie Boga było bardzo proste, a jednocześnie głębokie – Bóg jest Ojcem, który pragnie jedynie szczęścia człowieka. „Czuję, że cała jestem Boża (…), czuję, że jestem Jego dzieckiem. (…) Ufność moja jest bez granic w Jego najmiłosierniejszym Sercu” (Dz. 244)

Ufność w ujęciu Faustyny nie oznacza tylko wiary w istnienie Boga, ale konkretne zawierzenie życia w Jego ręce. Pisała: „Chociażbyś mnie zabił, ja Ci ufać będę” (Dz. 77). A w innym miejscu wyznała: „Kiedy dusza moja jest udręczona – myślę tylko tak: Jezus jest dobry i pełen miłosierdzia, a choćby się ziemia usunęła spod stóp moich, nie przestanę Mu ufać” (Dz. 1192). To właśnie ufność jest drogą do przyjęcia łaski. Pan Jezus tłumaczył jej: „Kto ufa miłosierdziu Mojemu, nie zginie, bo wszystkie sprawy jego Moimi są, a nieprzyjaciele rozbiją się u stóp podnóżka Mojego” (Dz. 723).

Drugim filarem duchowości św. Faustyny jest pokora. W Dzienniczku pisała jasno: „Pokora, pokora i zawsze pokora, bo sami z siebie nic nie możemy. To wszystko jest tylko łaską Bożą” (Dz. 55). Pokora dla niej nie oznaczała uległości czy rezygnacji z własnej godności, ale życie w prawdzie. „Pokora jest tylko prawdą, nie ma w prawdziwej pokorze płaszczenia się; choć się uważam za najmniejszą w całym klasztorze, to z drugiej strony cieszę się godnością oblubienicy Jezusa” (Dz. 1502).

Faustyna wiedziała, że to właśnie pokora otwiera człowieka na Boga: „Łaskę Moją jest zdolna przyjąć tylko dusza pokorna” (Dz. 1220). Faustyna szczególnie ceniła posłuszeństwo, które traktowała jako najważniejszy dowód zaufania i oddania się Bogu. Jezus powiedział jej wprost: „Nie żądam twoich umartwień, ale posłuszeństwa. Przez to oddajesz Mi wielką chwałę, a sobie skarbisz zasługę” (Dz. 28).

Święta wyjaśniała: „Rozumiem, o Jezu, ducha posłuszeństwa i na czym ono polega: nie tylko ono obejmuje wykonanie zewnętrzne, ale dotyka rozumu, woli i sądu. (…) Słuchając przełożonych, Bogu jesteśmy posłuszni” (Dz. 535). A Pan Jezus potwierdził: „Większą chwałę oddajesz Mi przez jeden akt posłuszeństwa, niżeli przez długie modlitwy i umartwienia” (Dz. 894). Posłuszeństwo dla Faustyny nie było więc ograniczeniem, lecz przestrzenią wolności – wypełnianiem Bożego planu w codzienności.

Zdecydowanie tak. Dzięki Faustynie wielu ludzi na nowo odkryło Boga jako Ojca pełnego miłosierdzia, bliskiego i kochającego. Bóg, którego poznała Apostołka Bożego Miłosierdzia, nie jest daleki ani groźny. To Ten, który – jak pisała – „sam będzie się starał o człowieka, który Mu ufa” (Dz. 1273).

Dzięki ufności i oddaniu św. Faustyny świat otrzymał orędzie Miłosierdzia, które wciąż przemienia serca. Ona sama wyznała: „Jestem zupełnie o wszystko spokojna, bo wiem, że rzeczą Oblubieńca jest myśleć o mnie. (…) Ufność moja jest bez granic w Jego najmiłosierniejszym Sercu” (Dz. 244).

wAkcji24.pl | Wiara| Maria Nicińska | obraz: Kaplica św. Faustyny w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach Wikipedia| 04.10.2025