Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny 15 sierpnia jest jedną z 3 najważniejszych uroczystości maryjnych. Zatwierdzone przez Piusa XII jako dogmat wiary dopiero w 1950 roku, obchodzone jest już od V wieku!
Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny nazywana jest świętem Matki Boskiej Zielnej, ponieważ wtedy święci się zioła, kwiaty czy snopy. Na Jasną Górę przybywają setki tysięcy pielgrzymów. Przez wieki teolodzy nie byli zgodni, czy Maryja została wzięta do nieba jeszcze za życia, czy po śmierci, z tego względu często używano sformułowania „zaśnięcie”.
W Kościele Wschodnim do dziś święto to jest nazywane Zaśnięciem albo Odpocznieniem, podczas gdy na Zachodzie mówi się o Przejściu albo Wniebowzięciu. Kiedy Pius XII ogłosił dogmat, użył sformułowania “po zakończeniu ziemskiego życia”, co wcale nie rozstrzygnęło sporu. Podczas z jednej z katechez (25 czerwca 1997 r.) Jan Paweł II zapytał: „czy jest możliwe, aby Maryja z Nazaretu doświadczyła w swym ciele dramatu śmierci?”. I odpowiedział, że tak, bo choć śmierć według Biblii jest karą za grzech, a Maryja została zachowana od grzechu, to jednak „z chwilą, gdy Chrystus umarł, byłoby trudno przyjąć coś przeciwnego w odniesieniu do Jego Matki”.
Tradycja chrześcijańska o Zaśnięciu NMP
Autorstwa © José Luiz Bernardes Ribeiro, Domena publiczna, Commons wikimedia
Tradycja podaje, że Zaśnięcie NMP mogło dokonać się około roku 45, na Górze Syjon, gdzie od IV w. istnieje bazylika utożsamiana z Wieczernikiem i miejscem Zaśnięcia. Według innych źródeł św. Jan Apostoł miał zabrać Maryję ze sobą do Efezu i tam miała zakończyć swoje ziemskie życie. W Maryi zrealizowało się to, co dzięki miłosierdziu Boga może dokonać się w każdym z nas, czyli bycie w niebie ciałem i duszą. To Maryja idzie tą drogą jako pierwsza.
Dogmatyczne sformułowanie o zabraniu Maryi z „duszą i ciałem” do nieba oznacza, że Maryja beż żadnej wątpliwości jest u Boga, nie tylko w formie duchowej, ale także i cielesnej, a jej ciało ma taką postać, jaką miało ciało Jezusa po zmartwychwstaniu. Od pierwszych wieków powszechnie wyznawane było przekonanie, że Jezus nie zostawił ciała swojej Matki na ziemi, ale uwielbił je i uczynił podobnym do swojego w chwili zmartwychwstania i zabrał je do nieba.
Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, czyli Matki Boskiej Zielnej
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest jednym z najstarszych świąt maryjnych w Polsce. Świadczy o tym m.in. wybór Maryi na patronkę metropolii gnieźnieńskiej w X wieku, kiedy nadano jej tytuł Królowej Polski. Jednym z najważniejszych dzieł polskiej sztuki rzeźbiarskiej, który odnosi się do tego święta, jest ołtarz Wita Stwosza w kościele Mariackim w Krakowie, powstały w XV wieku, przedstawiający zaśnięcie, wniebowzięcie i ukoronowanie Matki Bożej.
Tradycja święcenia ziół, kwiatów i plonów
Autorstwa Alfred Wierusz-Kowalski, domena publiczna, Commons wikimedia
Święto to przypada na okres późnego lata, kiedy dobiegają końca prace żniwne. Jest to także czas największego pielgrzymowania do miejsc kultu maryjnego- szczególnie na Jasną Górę.
Tradycja święcenia ziół i owoców w dniu Matki Boskiej Zielnej ma swoje korzenie już w X wieku. Zwyczaj ten wywodzi się z legendy, według której apostołowie, po otwarciu grobu Maryi, znaleźli w nim jedynie zioła i kwiaty.
Współcześnie wianki lub bukieciki z ziół, kwiatów i owoców przynoszone są do kościoła, gdzie zostają poświęcone podczas Mszy św. Następnie wierni zanoszą się je do domów, wierząc w ich niezwykłą moc ochrony przed złem. Mają one także zapewnić dostatek, dlatego dawniej wykruszano z poświęconych ziół ziarno i mieszano je z nowym, które miało iść na siew. Również łupiny poświęconych owoców zawieszano na drzewach, aby obrodziły one w roku następnym.
Nazewnictwo wielu ziół wiąże się ze Święta Rodziną, Panem Bogiem oraz świętymi. Z gwary ludowej wzięła się np. bylica – nazywana Bożym drzewem czy świętojańskim zielem, z kolei na dziurawiec zwyczajny mówiono krzyżowe ziele lub dzwonki Panny Maryi, a także ziele św. Jana. Najwięcej nazw roślin łączy się oczywiście z osobą Matki Boskiej, np. ziele matki Bożej (wierzbnica), rękawki Matki Bożej (goryczka wąskolistna) czy warkocze Matki Bożej (dziewanna drobnokwiatowa).
Pielgrzymka na Jasną Górę- wielowiekowa tradycja
Sierpień to czas, kiedy najwięcej pielgrzymów udaje się pieszo na Jasną Górę. Każdego roku w tym miesiącu na pątniczy szlak wyrusza ponad 40 pielgrzymek, gromadząc ponad 250 tysięcy wiernych. Pątnicy pokonują w sumie ponad 15 tysięcy kilometrów, przemierzając całą Polskę, by dotrzeć na uroczystości święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, obchodzone 15 sierpnia w Częstochowie.
Najstarsza udokumentowana pielgrzymka do Częstochowy miała miejsce we wrześniu 1626 roku, kiedy mieszkańcy Gliwic, dziękując za ocalenie miasta przed wojskami duńskimi podczas wojny trzydziestoletniej, wyruszyli do sanktuarium. Legenda głosi, że Maryja rozpostarła swój płaszcz nad miastem, chroniąc je przed zniszczeniem i zmuszając wrogów do odwrotu. W dowód wdzięczności, 80 mieszczan złożyło ślubowanie, że co roku będą odbywać pielgrzymkę na Jasną Górę, co według miejskich kronik miało przynieść im szczególną opiekę Matki Bożej.
Cud nad Wisłą 15 sierpnia
Dzień 15 sierpnia jest także rocznicą „Cudu nad Wisłą”, czyli zwycięstwa wojska polskiego nad sowieckimi hordami w 1920 r. i ocalenia Europy od zalewu bolszewizmu. Czciciele Maryi w Polsce przypisują je szczególnemu wstawiennictwu Matki Bożej. W tym dniu w latach 1923-47 i ponownie od 1992 Wojsko Polskie obchodzi swoje święto.
Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny od wieków pełni istotną rolę w duchowym życiu Polaków, łącząc tradycje religijne z ludowymi obrzędami. W tym czasie wielu wiernych oddaje hołd Matce Bożej poprzez modlitwę, pielgrzymki oraz udział w uroczystościach kościelnych. To święto jest nie tylko wyrazem głębokiej wiary, ale także okazją do refleksji nad dziedzictwem religijnym i kulturowym naszego kraju.
wAkcji24.pl | Kultura | Maria Nicińska | 14.08.2024
