Kiedy trwamy w czasie tegorocznego Sudeckiego Forum Inicjatyw, trudno nie odnieść właśnie do tego fragmentu, do tych rozważań, tematów, które podejmujemy. Chociażby dzisiaj właśnie, kiedy zajmowaliśmy się szeroko pojętną ekologią i dbaniem o to środowisko, w którym żyjemy.

Pan Bóg, który stworzył świat i powołał do życia, do istnienia człowieka, mówi do niego: „Dbaj o to, co ci daję. Pielęgnuj. To wszystko jest twoje, ale musisz się o to troszczyć.”

Dzisiaj, kiedy po raz kolejny zastanawiamy się właśnie nad tymi tematami, chciałoby się powiedzieć, że chcemy być takimi pannami roztropnymi, którzy patrzą w przyszłość, którzy widzą konsekwencje podejmowanych decyzji, które chcą poprawiać, naprawiać to, co może niedociągnięte, zepsute, nadszarpnięte.

Dzisiaj, kiedy właśnie zastanawiamy się nad tymi tematami, popatrzmy na to przez pryzmat właśnie dzisiejszej Ewangelii. Gdybyśmy okazali się pannami nieroztropnymi, to rzeczywiście moglibyśmy się dać łatwo porwać wszystkim z jednej strony może nowinkom. Z drugiej strony łatwo by porwać się różnym ideologiom, które tak naprawdę wykrzywiają dbanie o środowisko i to, co jest tak naprawdę dobre. Ideologiom, które często nie dbają o człowieka, a mają za zadanie tylko zarabianie pieniędzy.

W kontekście życia wiecznego, kiedy spojrzymy przez pryzmat owej Ewangelii, to tak naprawdę możemy dzisiaj znowu zadać kolejne pytanie, wyobrażając sobie, że staniemy przed Jezusem na Sądzie Ostatecznym, jak wypełniliśmy to przykazanie, które Pan Bóg dał człowiekowi w raju. Jedno z pierwszych przykazań: „Pielęgnuj i dbaj o ziemię, którą Ci daję”.

Jedyną granicą Bożego Miłosierdzia jest wolna wola człowieka, która ma możliwość odrzucenia ojcowskiej miłości. Obyśmy nigdy nie skorzystali z naszej wolności w podobny sposób. Obyśmy nigdy nie skorzystali z naszej wolności, by odrzucić to, co dobre, by odrzucić ten świat i jego piękno.

Jedyną granicą dla miłosierdzia człowieka jest zagrożenie zbawienia wiecznego. Z żartobliwym politowaniem patrzymy na przysłowiowego Cygana, który dał się powiesić dla towarzystwa. Do piekła dla towarzystwa poszedł tylko jeden człowiek –  Bóg – Jezus Chrystus. Każdy inny, który próbowałby takiej ekskapady, byłby po prostu głupcem. Obyśmy nigdy dla najwznioslejszych nawet celów nie narażali naszego zbawienia na możliwość jego utraty. Bądźmy więc mądrzy. I pielęgnujmy wartości duchowe, pielęgnujmy nasze serce i nasze sumienia. I dbajmy o ten świat, który został nam powierzony przez naszego Stwórcę już w raju.

Ks. Jakub Klimontowski

Redaktor Naczelny „w-Akcji”

wAkcji24.pl | Opinie | ks. Jakub Klimontowski | Ilustracja: Ideogram | 25.08.2024