Jałmużna ubogaca zarówno biorącego, jak i dającego. Nie zawsze bywa to dla nas oczywiste. Jeżeli na przykład mamy sto złotych i damy komuś pięćdziesiąt, to zostaje nam pięćdziesiąt. Patrząc pobieżnie, stajemy się przez to ubożsi. Jednakże, patrząc głębiej, możemy przekonać się, że staliśmy się w jakimś sensie bogatsi.

Mamy takie doświadczenie zwłaszcza wtedy, gdy podarujemy komuś coś, co przedstawia dla nas wielką wartość, coś, co jest jakby częścią nas samych. Wtedy okazuje się, że obdarowanym jest nie tylko odbiorca, ale także darczyńca. Jeżeli dajemy tylko to, co nam zbywa, nasze doświadczenie ubogacenia jest mniejsze.

Takie jest właśnie prawo bycia człowiekiem i bycia chrześcijaninem. Stajemy się szczęśliwi jedynie wtedy, gdy nasze życie jawi się jako przechodzenie od „ja” do „ty”, a więc do „my”. Życie ludzkie staje się puste i bezsensowne wtedy, gdy „ja” jest zupełnie i wyłącznie dla siebie. Wieczne „my” to niebo, a wieczne „ja” to piekło.

Z dzieleniem się jest nam trudno, gdyż nasza natura została zraniona przez grzech i stała się skłonna do egoizmu. Jesteśmy bardziej nastawieni na branie i gromadzenie niż na dawanie i dzielenie się. Ta skłonność, jeśli nie jest leczona, powoduje cierpienie. Uwolnienie od tego rodzaju cierpienia przychodzi przez pozbywanie się żądzy posiadania.

I to właśnie winno być naczelnym zadaniem człowieka – odrywać się od posiadania przez dzielenie się z innymi. Wtedy zmniejsza się nasze cierpienie, a pomnaża się radość i szczęście.

W jednej z książek zawierających wspomnienia z II wojny światowej znajdujemy opis następującego zdarzenia. W jednym z niemieckich miast trwają ustawiczne naloty alianckie. Mieszkańcy muszą ciągle przebywać w schronach. Doskwiera im głód, brak żywności. W jednym ze schronów przeciwlotniczych przebywa wycieńczony z głodu chłopiec.

W pewnej chwili zauważył go starszy mężczyzna. Wiedział, że człowiek dorosły jest bardziej odporny na głód niż dziecko. Co zrobił? Powodowany współczuciem wyjął z własnego schowka jabłko, które zachowywał na „czarną godzinę”, i wręczył je głodnemu dziecku.

Na widok jabłka chłopcu rozbłysły oczy. Towarzysz niedoli podzielił się ostatnim, co posiadał. Dziecko wzięło jabłko, ugryzło i zapytało z przejęciem: „Czy ty jesteś miłującym Bogiem?”. Mężczyźnie pojawiły się łzy w oczach. Był głodny, ale szczęśliwy.

I na zakończenie, drodzy Bracia i Siostry spróbujmy przekonywać się o prawdziwości ewangelicznej zasady, że dzielenie się czyni nas bogatszymi i szczęśliwszymi.

Każdy czas jest dobry, by na nowo podjąć praktykę Ewangelii – praktykę dawania i dzielenia się, praktykę jałmużny, praktykę chrześcijańskiego miłowania się, obdarowywania drugich wartościami: wiarą, nadzieją, miłością, a także modlitwą, dobrem i przebaczeniem. Starajmy się dzielić prawdą, dobrem i pięknem.

Zakończę słowami Pana Jezusa, których nie zapisali ewangeliści, ale które przekazał św. Paweł w mowie wygłoszonej w Milecie do starszych Kościoła w Efezie: „Więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu”.

Bp Ignacy Dec

wAkcji24.pl | Opinie | Bp Ignacy Dec | Źródło: Miesięcznik Katolicki „w-Akcji” | Ilustracja: Wikipedia |  15.03.2026