W czwartek 5 września prezes NBP Adam Glapiński poinformował, że Polska posiada już 515,3 ton złota w rezerwach walutowych. To wartość sięgająca niemal 204 miliardów złotych przy aktualnej cenie 3 490 dolarów za uncję. Co więcej, NBP planuje dalsze zakupy – udział złota w rezerwach ma wzrosnąć z 20 do 30 proc.

Prezes podkreślił, że Polska wyprzedziła inne banki centralne w strategii akumulacji tego kruszcu:

„To jest to, co przewidzieliśmy w NBP kilka lat temu” – zaznaczył Glapiński, dodając, że dziś złoto stało się drugim najważniejszym aktywem rezerwowym na świecie – zaraz po dolarze.

Ta decyzja nie tylko wpisuje się w szerszy trend banków centralnych, które wracają do złota jako bezpiecznej przystani, ale również – nieco symbolicznie – przywołuje dawne czasy, w których złoto miało znaczenie znacznie wykraczające poza wartość materialną. W Biblii złoto pojawia się setki razy – nie tylko jako forma bogactwa, ale także jako symbol boskości, czystości, piękna i świętości. 

Od samego początku złoto w Pięcioksięgu zajmuje miejsce szczególne. Już w Księdze Rodzaju czytamy:

„A imię drugiej rzeki: Gichon; ona opływa całą ziemię Kusz. A złoto tej ziemi jest dobre” (Ks. Rodzaju 2:13–12).

To pierwsze wzmocnienie symboliczne: złoto nie tylko jest cenne, ale „tov” – dobre. Tora ukazuje złoto jako coś, co może być dobre, jeśli służy dobrym celom. Ale – jak zobaczymy – potrafi też stać się narzędziem upadku.

W Księdze Wyjścia po wyjściu z Egiptu, Haszem nakazuje Izraelitom budowę Przybytku – ruchomego sanktuarium na pustyni. To właśnie złoto jest głównym materiałem używanym w jego konstrukcji:

„I uczynią mi świątynię, abym mieszkał pośród nich. Wszystko według wzoru Przybytku i wzoru wszystkich jego sprzętów, tak uczynicie” (Ks. Wyjścia 25:8–9).

W opisie Arki Przymierza czy Menory, złoto odgrywa kluczową rolę:

„I uczynisz skrzynię z drzewa akacjowego; […] obłożysz ją czystym złotem z wewnątrz i z zewnątrz, i uczynisz nad nią złotą koronę” (Ks. Wyjścia 25:10–11).

Złoto symbolizuje tu czystość duchową, chwałę Bożą i piękno świętości. Ale Pismo Święte nie pozwala zapomnieć, że złoto może również stać się duchowym zagrożeniem. Jednym z najmocniejszych epizodów związanych ze złotem w Pięcioksięgu jest historia Złotego Cielca :

„I wziął od nich [Aharon] złoto, i uczynił z niego cielca ulanego. I rzekli: Oto twój Bóg, Izraelu, który cię wyprowadził z ziemi Egiptu” ( Ks. Wyjścia 32:4).

Ten dramatyczny moment pokazuje, że materiał sam w sobie nie jest dobry ani zły – jego wartość zależy od tego, jak zostanie użyty. Złoto użyte do stworzenia świątyni uświęca przestrzeń. To samo złoto, użyte w niewłaściwy sposób, staje się źródłem grzechu.

Złoto od wieków fascynowało ludzi – jako źródło władzy, prestiżu i bezpieczeństwa. Ale w Piśmie Świętym pojawia się nie tylko jako symbol bogactwa, lecz także jako narzędzie próby. Św. Piotr pisał:

„Wasza wiara, o wiele cenniejsza niż złoto, które przecież w ogniu próbowane bywa” (1 P 1,7)

Z kolei w Księdze Hioba znajdujemy słowa:

„Gdybyś miał złoto jak proch (…), to Wszechmocny będzie twoim złotem” (Hi 22,24-25)

Złoto, mimo swojej trwałości, nie jest celem samym w sobie. Biblia wielokrotnie przypomina, że prawdziwe bogactwo leży w mądrości, wierze i relacji z Bogiem.

W Księgach Królewskich i Kronik złoto staje się symbolem królewskiej potęgi i Bożego błogosławieństwa. Król Salomon używa ogromnych ilości złota do budowy Świątyni w Jerozolimie. Salomonowe złoto symbolizuje złoty wiek duchowy i polityczny Izraela – ale prorocy ostrzegają, że bogactwo bez sprawiedliwości prowadzi do ruiny. Złoto, które nie służy Bogu i człowiekowi – traci swoją wartość.

Decyzje Narodowego Banku Polskiego – by zwiększać rezerwy złota – są racjonalne z ekonomicznego punktu widzenia: to surowiec odporny na inflację, niezależny od kondycji waluty, fizycznie namacalny. W świecie pełnym niepewności złoto jawi się jako filar stabilności.

Ale złoto niesie również głęboką symbolikę duchową. Jak w Torze, jego wartość nie tkwi wyłącznie w wadze czy cenie za uncję. Złoto to potencjał – może budować świątynie albo cielce. Może służyć sprawiedliwości i przyszłości, albo stać się pustym symbolem chciwości.  

Z perspektywy wiary, złoto nie jest celem, lecz narzędziem. Tak jak w Piśmie Świętym, tak i dziś jego mądre użycie może służyć dobru wspólnemu, bezpieczeństwu narodowemu, a nawet – w szerszym znaczeniu – budowaniu sprawiedliwego społeczeństwa.

Wielu katolików może mieć jednak wątpliwości. Jezus w Ewangelii mówi przecież:

„Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi (…), lecz gromadźcie sobie skarby w niebie” (Mt 6,19-20)

Mylna interpretacja tych słów może prowadzić na ekonomiczne manowce. Nie jest to wezwanie do rezygnacji z bezpieczeństwa finansowego, lecz ostrzeżenie, by nie czynić ze złota bożka. Zasoby materialne mają służyć wspólnemu dobru – ochronie kraju, solidarności społecznej, pomocy słabszym. Wówczas skarby zgromadzone na ziemi, służą gromadzeniu jeszcze większych skarbów – w niebie. 

W tradycji biblijnej złoto Ofiru było synonimem najwyższej jakości i rzadkości. Dziś rezerwy złota Polski mogą pełnić podobną funkcję – gwarancji bezpieczeństwa, niezależności i stabilności.

Ale jak przypomina Psalmista:

„Lepszy jest dla mnie zakon ust Twoich niż tysiące sztuk złota i srebra” (Ps 119,72)

Niech więc złoto będzie nie tylko bogactwem mierzalnym w tonach, ale też symbolem mądrego zarządzania, które łączy odpowiedzialność finansową z duchowym kompasem narodu

wAkcji24.pl | Ekonomia | RKN | Źródło: FilaryBiznesu.pl NBP |  Ilustracja: Ideogram | 5.08.2025