Pani minister Barbara Nowacka, rzecznik rządu i minister Sławomir Nitras ogłosili publicznie, że od przyszłego roku edukacja zdrowotna będzie obowiązkowa. Co więcej, już teraz zapowiedziano promocję tego przedmiotu oraz zapraszanie do szkół organizacji i stowarzyszeń. To oznacza, że w bieżącym roku szkolnym różne podmioty będą próbowały wejść do szkół i realizować własne wizje edukacji zdrowotnej.

Liderem środowiska promującego te rozwiązania jest pan Izdebski, ekspert Platformy Obywatelskiej, członek bardzo kontrowersyjnego amerykańskiego stowarzyszenia. Patron programu jest więc jasno określony, a drugą patronką jest proaborcyjna aktywistka Barbara Nowacka. To nie są przypadki. 

Problemy wokół edukacji zdrowotnej są tylko fragmentem znacznie szerszego procesu, który trwa w Europie od kilku lat. To głęboka rewolucja ideologiczna. Chodzi o stworzenie jednolitego europejskiego obszaru edukacyjnego: jednej podstawy programowej, wspólnych podręczników i jednego modelu wychowania młodego człowieka.

Ten model ma być zielony, cyfrowy i czerwony. Zielony – podporządkowany ideologii transformacji klimatycznej. Cyfrowy – zarządzany technologią. Czerwony – bo nawiązuje do najgorszych doświadczeń tworzenia „nowego człowieka” oderwanego od tradycji, tożsamości i wartości.

Prawdziwy kształt tych zmian poznamy w 2026 roku, kiedy zostanie zaprezentowana nowa podstawa programowa. To, co widzimy dziś – spór o edukację zdrowotną czy religię – to tylko punktowe działania i przygotowanie gruntu. Reforma będzie znacznie głębsza.

Ministerstwo realizuje trzy priorytety Unii Europejskiej: szkołę zieloną, szkołę cyfrową i szkołę nowoczesną. My wiemy, że ta „nowoczesność” oznacza w praktyce ideologiczne formatowanie młodego człowieka.

Jeżeli chodzi o religię, mamy do czynienia z jawnym złamaniem prawa. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy odpowiedniej liczbie uczniów powinny być dwie godziny religii, a państwo ma obowiązek je finansować. Tymczasem minister edukacji podjęła decyzję bez podstawy prawnej.

Złamano Kartę Nauczyciela, ustawę o systemie oświaty i konstytucję. Samorządy mogą iść do sądu i wygrać, bo rozporządzenie jest nielegalne. Ofiarami tej decyzji są uczniowie i nauczyciele.

Badania i praktyka pokazują jednoznacznie: najlepiej funkcjonuje szkoła, w której rodzic, dziecko i nauczyciel są razem. Taki model realizują szkoły katolickie. Dlatego trzeba je wzmacniać i rozwijać. To nie jest projekt religijny – to projekt na rzecz dobra dziecka i jakości edukacji.

W szkołach katolickich nauczyciel nie jest osamotniony, rodzice są partnerami, a dziecko funkcjonuje w spójnym środowisku wychowawczym. To daje bezpieczeństwo – także duchowe.

Edukacja domowa może być dobrą drogą, jeśli jest rzeczywistym zaangażowaniem rodziców. Nie może jednak oznaczać izolacji dziecka ani powrotu do modelu z czasów pandemii, który był w istocie edukacją zdalną. Dziecko potrzebuje relacji, wspólnoty i kontaktu z rówieśnikami.

Dlatego najlepszym rozwiązaniem są szkoły – zwłaszcza katolickie – które potrafią połączyć wysoką jakość nauczania z wychowaniem opartym na wartościach. 

Stoimy dziś przed wyborem. Albo pozwolimy na ideologiczną przebudowę szkoły i wychowanie młodego człowieka pozbawionego zakorzenienia, albo zaczniemy świadomie budować alternatywę. Szkoła to nie tylko przekazywanie wiedzy. To formowanie człowieka. I od tego, jakie decyzje podejmiemy dziś, zależy przyszłość kolejnych pokoleń.

wAkcji24.pl | Opinie | Anna Zalewska | źródło: Sudeckie Forum Inicjatyw | Ilustracja: Ideogram  | 10.01.2026