Adwent, będący czasem oczekiwania na Narodzenie Pańskie, ma głębokie znaczenie duchowe i liturgiczne. W tradycji chrześcijańskiej stanowi on nie tylko okres przygotowania do obchodów Narodzin Chrystusa, lecz także refleksji nad drugim przyjściem Zbawiciela na końcu czasów.

Adwent, otwierający liturgiczny rok chrześcijański, jest ważnym, choć chyba trochę niedocenianym okresem w kalendarzu Kościoła. Jego nazwa pochodzi od łacińskiego słowa adventus, które oznacza „przyjście”. W tradycji chrześcijańskiej Adwent jest czasem duchowego przygotowania na Narodzenie Pańskie oraz oczekiwania na ostateczne przyjście Chrystusa w chwale. Ta dwutorowość stanowi istotę Adwentu – celebrację historycznego wydarzenia sprzed dwóch tysięcy lat oraz przypomnienie eschatologicznego (ostatecznego, wiecznego) oczekiwania na ponowne przyjście Zbawiciela. Jednak współczesność, z jej tempem życia, konsumpcjonizmem i komercjalizacją, coraz częściej odbiera Adwentowi jego głębię i duchowy charakter.

W niniejszym tekście zostanie dokonana szczegółowa analiza znaczenia Adwentu, omówione zostaną także współczesne zagrożenia, które podważają jego autentyczność, oraz zostanie podjęta próba znalezienia sposobów, dzięki którym możliwe jest odzyskanie prawdziwego sensu tego czasu.

Liturgiczne ujęcie Adwentu

Adwent jest okresem trwającym od czterech niedziel przed Narodzeniem Pańskim. Jego początki sięgają IV wieku, kiedy to chrześcijanie zaczęli przygotowywać się duchowo do obchodów narodzin Chrystusa. Z czasem Adwent zyskał strukturę liturgiczną, a Kościół nadał mu określony charakter. Cztery niedziele Adwentu symbolizują kolejne etapy przygotowania, z których każda odnosi się do jednego z kluczowych aspektów duchowego życia: nadziei, pokoju, radości i miłości.

Liturgiczny kolor fioletowy, używany w czasie Adwentu, wskazuje na jego pokutny charakter, choć trzecią niedzielę Adwentu – Gaudete – wyróżnia kolor różowy, symbolizujący radość z bliskości przyjścia Chrystusa. W czasie Adwentu odbywają się Msze święte tzw. Roratnie, ku czci Najświętszej Maryi Panny, które odbywają się o świcie, bądź po zmroku, by  światło świec w czasie tych nabożeństw ukazywało nadzieję i obecność Chrystusa jako światło świata. To piękna tradycja, która przypomina o potrzebie czuwania i duchowej gotowości na przyjście Zbawiciela

Duchowy wymiar Adwentu

Jest to czas oczekiwania, przygotowania oraz oczyszczenia serca i odnowy duchowej. W pierwszej części tego czasu, kiedy zatrzymujemy się nad powtórnym przyjściem Chrystusa, nasze myśli kierowane są ku wieczności, a więc przemijalności naszego życia. To czas, w którym chrześcijanin powinien zadać sobie pytanie: Czy jestem gotowy na przyjęcie Chrystusa? Oczekiwanie na Boże Narodzenie nie jest tylko wspomnieniem wydarzenia sprzed dwóch tysięcy lat, lecz także osobistym doświadczeniem spotkania z Bogiem, który wchodzi w życie człowieka.

Ważnym aspektem Adwentu jest także nadzieja. W świecie pełnym niepewności i wyzwań, Adwent przypomina o obietnicy Bożego zbawienia. Ta nadzieja jest fundamentem życia chrześcijańskiego – nie opiera się na doczesnych sukcesach czy dobrach materialnych, lecz na głębokiej wierze w to, że Bóg jest obecny w historii i prowadzi ludzkość do zbawienia.

Aby przeciwstawić się konsumpcyjnemu skracaniu Adwentu, warto wrócić do jego korzeni i przypomnieć sobie, czym naprawdę jest ten czas. Wbrew pozorom odpowiedź jest z jednej strony prosta a z drugiej trudna. Kluczowe jest skupienie się na duchowym wymiarze oczekiwania. Można to osiągnąć poprzez:

• Powrót do duchowych praktyk

Uczestnictwo w roratach: Msze Roratnie są wyjątkową okazją do pogłębienia relacji z Bogiem i przeżycia Adwentu w atmosferze ciszy i refleksji.

Świadome zarządzanie czasem: Warto zaplanować czas Adwentu tak, by znaleźć równowagę między obowiązkami a chwilami ciszy i modlitwy. Unikanie nadmiernej ilości przedświątecznych zobowiązań pozwala skoncentrować się na duchowym aspekcie tego okresu.

Sakrament pokuty: Spowiedź to kluczowy element oczyszczenia serca i przygotowania na Boże Narodzenie.

• Świadome ograniczenie konsumpcji

Świadome podejście do zakupów i unikanie ulegania presji reklam może pomóc w przeżywaniu tego czasu bardziej duchowo. 

• Budowanie tradycji rodzinnych

Adwent może być doskonałą okazją do wzmacniania więzi rodzinnych poprzez wspólne działania, takie jak: przygotowywanie wieńca adwentowego i zapalanie świec, tworzenie kalendarza adwentowego z zadaniami duchowymi, np. modlitwą lub dobrymi uczynkami, czy wspólna modlitwa, czy rozważanie Słowa Bożego.

• Zaangażowanie w pomoc innym

Praktykowanie miłosierdzia, zwłaszcza wobec ubogich i potrzebujących, to doskonały sposób na przeżywanie Adwentu w duchu chrześcijańskiej miłości. Można zaangażować się w organizowanie paczek świątecznych, odwiedzanie samotnych czy udział w akcjach charytatywnych.

• Edukacja i świadome kształtowanie postaw

Zaangażowanie w działania charytatywne, takie jak organizowanie paczek dla potrzebujących czy wsparcie lokalnych inicjatyw, może być także pomocne w dobrym przeżywaniu Adwentu i przypomina o miłości bliźniego, ważne jednak by pamiętać o tym nie tylko od święta.

Adwent, będący czasem radosnego i pełnego nadziei oczekiwania, jest wyjątkowym okresem w roku liturgicznym. Niestety, w obliczu współczesnych wyzwań, takich jak komercjalizacja, pośpiech i powierzchowność, traci on swoją duchową głębię. Aby przeciwdziałać tym zagrożeniom, konieczne jest świadome zaangażowanie w duchowe praktyki, umiarkowanie w konsumpcji oraz budowanie wspólnoty. Przywrócenie Adwentowi jego prawdziwego charakteru pozwala wiernym nie tylko lepiej przygotować się do Narodzenia Pańskiego, ale także odnaleźć spokój i radość w życiu codziennym.

Ks. Jakub Klimontowski

Redaktor Naczelny „w-Akcji”

wAkcji24.pl | Opinie | ks. Jakub Klimontowski | Ilustracja: Ideogram | 14.12.2024