Drodzy Czytelnicy,  

Dwadzieścia lat. Tyle minęło od chwili, gdy 2 kwietnia 2005 roku, tuż po godzinie 21:37, świat zatrzymał się w ciszy. Zgasło światło w oknie papieskiego apartamentu, ale zapłonęło w milionach serc. Jan Paweł II odszedł do domu Ojca – a my wszyscy, zjednoczeni jak nigdy wcześniej, płakaliśmy. Dziś pytanie brzmi: czy płacz ten coś w nas zmienił?

Św. Jan Paweł II przez całe swoje życie mówił nam prawdę – czasem trudną, niewygodną, a jednak zawsze miłującą. Jan Paweł II był głosem sumienia – dla Polski, dla Kościoła, dla świata. I wciąż nim jest. Problem w tym, że coraz mniej ludzi chce tego głosu słuchać. 

Dziś św. Jan Paweł II jest atakowany, wyśmiewany, marginalizowany. Przeszłość Kościoła, w tym trudne sprawy nadużyć, są cynicznie wykorzystywane, by podważyć cały jego dorobek. Ale wiele z tych trudnych spraw jest doprawionych obficie kłamstwem, a część tylko z kłamstw jest utkana. W tym numerze pokazujemy całą anatomię ataku medialnego na Biskupa Świdnickiego Marka Mendyka, ataku, w którym po trzech latach walki niezależne od siebie różne sądy, nie było nawet krztyny prawdy. Takim samym fałszem okazały się rzekome ofiary ludobójstwa młodych Indian w Kanadzie, za które oskarżono Kościół katolicki. Tu również wiele lat kopano, szukano grobów – a Kościół zdążył już nawet przeprosić za zło którego nie uczynił nikomu… 

Czy nie za szybko dzisiaj godzimy się w Kościele na przyjęcie odpowiedzialności bez dowodów na istnienie naszej winy? Czy sprawa fałszywych grobów w Kanadzie i walka Biskupa Marka Mendyka będzie dla nas sygnałem, że o prawdę trzeba walczyć, a nie tylko przyjmować w pokorze kolejne uderzenia zła?

Mówią, że pokolenie JP2 się skończyło. Że było chwilowym uniesieniem, które nie wydało owoców. Może jest w tym cień prawdy – ale to cień padający raczej z naszej bierności niż z jego nauczania. Woleliśmy zajadać się kremówkami z Wadowic niż wziąć do serca wezwanie: „Nie lękajcie się!” Bo ono zobowiązywało. 

I dalej nas zobowiązuje, a powodów do strachu mamy jakby więcej. Kościół w Polsce przeżywa dziś trudny czas. Katolicy są spychani do roli milczącej mniejszości, choć mniejszością wcale nie jesteśmy. Większość Polaków trwa przy Kościele, nawet jeśli nie potrafi tego głośno zadeklarować. Celebryckie apostazje nie pociągają tłumów, są tylko ekscesami ludzi niedojrzałych i spragnionych rozgłosu. Ale cała Europa wymiera także w Polsce rodzi się coraz mniej dzieci. Nie jest to jednak powód, żeby tracić wiarę w Boga. Wręcz przeciwnie, teraz jeszcze bardziej jest nam ona potrzebna. 

Niech 20. rocznica śmierci naszego ukochanego Papieża będzie dla nas rachunkiem sumienia. Niech będzie pytaniem nie o to, czy go pamiętamy, ale czy go słuchamy. Bo święty nie żyje po to, by go wspominać – ale po to, by nas prowadzić. Odważmy się jeszcze raz powiedzieć „tak” jego wezwaniu. Odważmy się nie lękać.