Adwent, otwierający liturgiczny rok chrześcijański, jest ważnym, choć chyba trochę niedocenianym okresem w kalendarzu Kościoła. Jego nazwa pochodzi od łacińskiego słowa adventus, które oznacza „przyjście”. W tradycji chrześcijańskiej Adwent jest czasem duchowego przygotowania na Narodzenie Pańskie oraz oczekiwania na ostateczne przyjście Chrystusa w chwale. Ta dwutorowość stanowi istotę Adwentu – celebrację historycznego wydarzenia sprzed dwóch tysięcy lat oraz przypomnienie eschatologicznego (ostatecznego, wiecznego) oczekiwania na ponowne przyjście Zbawiciela. Jednak współczesność, z jej tempem życia, konsumpcjonizmem i komercjalizacją, coraz częściej odbiera Adwentowi jego głębię i duchowy charakter. Więcej o Adwencie TUTAJ

Roraty to Msze Święte sprawowane o świcie, bądź po zmroku, które należą do jednej z najpiękniejszych tradycji Adwentu. Ich nazwa pochodzi od pierwszych słów łacińskiej pieśni: Rorate caeli desuper („Niebiosa, spuśćcie rosę z góry”), która jest modlitwą o przyjście Zbawiciela.

Roraty są szczególne pod wieloma względami. Odbywają się w ciemności, co symbolizuje oczekiwanie na światło Chrystusa. W czasie mszy zapala się tylko jedną świecę – świecę Roratnią, która symbolizuje Maryję, Matkę Jezusa, nazywaną Gwiazdą Zaranną. Jej obecność w liturgii przypomina o wyjątkowej roli, jaką odegrała w Bożym planie zbawienia, zgadzając się na przyjęcie Syna Bożego.

Roraty są okazją do wyciszenia i skupienia. Szczególnie popularne są w Polsce, gdzie uczestniczą w nich całe rodziny, a dzieci przynoszą do kościoła lampiony symbolizujące światło Chrystusa. Udział w roratach to nie tylko akt pobożności, lecz także sposób na głębsze przeżycie Adwentu i przygotowanie serca na przyjęcie Zbawiciela.

Kalendarz adwentowy to kolejny symbol, który ma swoje korzenie w tradycji chrześcijańskiej. Początkowo był to prosty sposób na liczenie dni Adwentu i przypominanie o codziennych aktach modlitwy, refleksji lub dobrych uczynkach. W XIX wieku w Niemczech kalendarze adwentowe przybrały formę wizualną, z okienkami otwieranymi każdego dnia, co stało się popularnym zwyczajem wśród dzieci.

Współczesne kalendarze adwentowe często zatraciły swoje duchowe znaczenie, koncentrując się bardziej na przyjemnościach materialnych, takich jak czekoladki, kosmetyki czy inne drobne upominki. Niemniej jednak ich pierwotna idea – codzienne przypomnienie o duchowym przygotowaniu do Narodzenia Pańskiego – pozostaje aktualna.

Aby przywrócić kalendarzowi adwentowemu jego duchowy charakter, można wypełnić go inspirującymi cytatami z Pisma Świętego, zadaniami związanymi z dobrymi uczynkami czy wyzwaniami duchowymi, które będą przypominały o istocie Adwentu. W ten sposób kalendarz staje się narzędziem, które angażuje całą rodzinę w duchowe przygotowania i buduje wspólnotę.

Symbolika Adwentu jako narzędzie duchowego wzrostu

Symbole związane z Adwentem, takie jak wieniec, roraty, świeca roratnia, lampiony czy kalendarz, pełnią nie tylko funkcję estetyczną, lecz także edukacyjną i duchową. Przypominają one o kluczowych wartościach chrześcijaństwa, takich jak nadzieja, pokój, radość i miłość, oraz pomagają wiernym skupić się na tym, co istotne.

W świecie pełnym pośpiechu i konsumpcjonizmu symbole te stają się szczególnie ważne, ponieważ pozwalają na chwilę zatrzymania i refleksji. Ożywiają tradycję, która łączy pokolenia i wspólnoty, oraz przypominają o sensie oczekiwania na przyjście Chrystusa.

Warto pielęgnować te symbole w rodzinach, parafiach i wspólnotach, przywracając im ich pierwotne znaczenie. Dzięki temu Adwent nie stanie się tylko czasem przygotowań logistycznych do świąt, lecz zachowa swój duchowy wymiar jako okres głębokiego oczekiwania, nadziei i radości.

Redaktor Naczelny „w-Akcji”

wAkcji24.pl | Wiara | ks. Jakub Klimontowski | Ilustracja: Ideogram | 15.12.2024