W 24 niedzielę w ciągu roku, usłyszeliśmy słowa św. Jakuba, które kieruje do każdego z nas i pyta o naszą wiarę. Wsłuchujemy się w pytania, które stawia Chrystus i odpowiadamy zgodnie z tym, co kryje się w naszych sercach.

„Przyjąć za prawdę to, co Bóg objawił, a Kościół do wierzenia podaje”. Wielu z nas pamięta tę definicję wiary. Uczyliśmy się jej przed przystąpieniem do Pierwszej Komunii św. „Wiara to odpowiedź miłością na miłość Boga”. Gdyby każdy z nas przedstawił „swoją” definicję wiary, to z pewnością usłyszeliśmy bogactwo naszego spojrzenia na to bardzo proste słowo. Możemy pokusić się o stwierdzenie, że każda definicja „wiary” kieruje naszą refleksję ku słowom św. Jakuba. Apostoł mocno podkreśla, że słowo „wiara” nie może być jedynie „martwym” stwierdzeniem czy słowną deklaracją. Fakt chrztu, zapis w księdze parafialnej, sama obecność w świątyni podczas Mszy św. jest niewystarczająca, aby danego człowieka określić mianem „wierzący”. 

W czasach „komuny”, można było spotkać ludzi, którzy zewnętrznie deklarowali się jako osoby niewierzące. Nie uczestniczyli w życiu parafialnym, ale jednocześnie: „w ukryciu”, „pod osłoną nocy”, „przy zamkniętych kościelnych drzwiach” praktykowali religijne życie. Współcześnie można spotkać ludzi, którzy mówią: „Jestem wierzący, ale niepraktykujący”. To stwierdzenie zostaje dziś całkowicie odrzucone przez św. Jakuba. Nie można wiary mieć zamkniętej w swoim sercu. Nie można wiary zamknąć w ścianach swojego domu. Nie można wiary zamknąć murami świątyni.

Żył sobie kiedyś pewien starzec, który nigdy nie był młody. I dlatego nie nauczył się, jak żyć. A nie umiejąc żyć, nie wiedział też, jak umrzeć. Nie znał ani nadziei, ani niepokoju; nie wiedział, jak płakać, ani jak się śmiać. Nie przejmował się, ani nie dziwił tym, co zdarzało się na świecie. Spędzał dni nudząc się na progu swojego domu i patrząc w ziemię. Nie zaszczycił nawet jednym spojrzeniem nieba – tego lazurowego kryształu, który Pan Bóg także i dla niego czyścił codziennie delikatną watą chmur. Jakiś wędrowiec czasem go o coś zapytał. Miał bowiem tyle lat, że ludziom zdawało się, że jest bardzo mądry i pragnęli uszczknąć coś z jego wiedzy.

– Co powinniśmy robić, by osiągnąć szczęście? – pytali go młodzi.
–Szczęście jest wynalazkiem głupich. – odpowiadał starzec.
Przychodzili ludzie o szlachetnych duszach, którzy pragnęli stać się pożyteczni dla bliźnich.

– Co mamy czynić, by pomóc naszym braciom? – pytali go.

– Kto się poświęca dla ludzi, ten jest szaleńcem. – odpowiadał starzec z ponurym uśmiechem.
– Jak mamy kierować nasze dzieci drogami dobra? – pytali go rodzice.

– Dzieci są jak węże! – odpowiedział starzec. – Możecie się spodziewać po nich jedynie trujących ukąszeń.
Również artyści i poeci zwracali się o radę do starca, którego uważali za mędrca:

– Naucz nas, jak wyrażać uczucia, które nosimy w duszy.

– Lepiej, abyście milczeli! – mamrotał pod nosem starzec.

Powoli jego zgorzknienie i złość zaczęły się rozprzestrzeniać, najbliższe otoczenie zmieniło się w ponury zakątek, gdzie nie rosły kwiaty, ani nie śpiewały ptaki, wiał chłodny wiatr PESYMIZMU (tak bowiem nazywał się ten zły starzec). Miłość, dobroć i wielkoduszność zamrożone tym śmiertelnym podmuchem więdły i wysychały. Wszystko to nie podobało się Panu Bogu, postanowił więc w jakiś sposób temu zaradzić. Dobry Bóg zawołał dziecko i powiedział: – Pójdź i ucałuj tego biednego staruszka. Dziecko objęło swymi delikatnymi, pulchnymi rączkami szyję starca i wycisnęło wilgotny, głośny pocałunek na jego pomarszczonej twarzy. Wówczas staruszek po raz pierwszy w życiu zdumiał się. Jego podejrzliwe oczy nagle zabłysły. Jeszcze nigdy w życiu nikt go nie pocałował. W ten sposób otworzyły mu się oczy na świat, a potem umarł, uśmiechając się.

Tak właśnie działa miłość Pana Boga do każdego z nas. Bardzo często ukrywamy się za maską kogoś, kim tak naprawdę nie jesteśmy, ale Pan Bóg doskonale wie, że nasze serca są zdolne do kochania i odpowiadania dobrocią na dobroć. Jednak każdemu z nas może towarzyszyć pokusa, którą bardzo mocno zganił Jezus Chrystus u świętego Piotra. Widzimy, że zachowuje się on tak, jakby chciał zwodzić Jezusa, aby to Jezus realizował jego plany. A to nie tak ma wyglądać. Piotr chciałby być z Jezusem, ale bez konieczności skonfrontowania się z krzyżem. To jest problem wielu z nas, bowiem często chcielibyśmy naszą wiarę tworzyć według jakichś własnych wyobrażeń, bez ofiary, poświęcenia, rzeczywistej odpowiedzialności. 

My w swoim życiu mamy iść za Jezusem Chrystusem, a nie wybiegać przed Niego i nakazywać, aby szedł drogą, którą to my Mu wytyczymy. Nie można stanąć przy Jezusie Chrystusie Zmartwychwstałym, jeśli wcześniej nie będzie się pod Jego krzyżem. Nie można być uczniem Chrystusa, mówiąc o tym. Bycie uczniem to świadczenie życiem oraz wypełnianiem dobrych czynów, które rodzą się z wiary. Dzisiaj ważne jest, abyśmy umieli dobrze odpowiedzieć na pytanie: kim dla mnie jest Jezus Chrystus? I abyśmy umieli iść za Nim, a nie kazali Mu iść za nami.

Kiedy popatrzmy na nasze czyny, posłuchamy wypowiadanych przez nas słów. Pozwoli nam to odpowiedzieć na pytanie Jezusa skierowane do każdego z nas: Kim Ja jestem dla Ciebie?

Ks. Jakub Klimontowski

Redaktor Naczelny „w-Akcji”

wAkcji24.pl | Opinie | ks. Jakub Klimontowski | 14.09.2024