Galeria… Kino… Stadion… Szkoła… Różne znamy budynki użyteczności publicznej, ale rzadko spotykamy się na świętowaniu ich powstania! Ostatnia niedziela października jest w Kościele poświęcona tajemnicy wdzięczności za świątynię. 

Czymże jest świątynia, że każdego roku pochylamy się nad jej powstaniem?

W 1 Liście św. Piotra Kościół nazwany został duchową budowlą, zbudowaną z żywych kamieni (1 P 2,4-9) ożywianą nieustannie przez Ducha Świętego, który wskrzesił Jezusa z martwych, a teraz mieszka w nas (por. Rz 8,11). Przez to nie jest on ograniczony do jednego miejsca, lecz rozprzestrzenia się na cały świat. Do dzisiaj – a dziś może jeszcze wyraźniej – Kościół jest rzeczywistością „globalną”, tzn. obejmującą cały glob ziemski.

To, czy Kościół na tym czy innym miejscu jest wspólnotą żywotną i dającą nadzieję, zależy nie od piękna budynku – kościoła, w którym ta wspólnota się gromadzi – lecz od ludzi, którzy tworzą tę wspólnotę, tę duchową budowlę – czyli od nas. To zaś pokazuje, jak ważną rolę w Kościele odgrywa każdy pojedynczy chrześcijanin, jak ważni w Kościele i dla Kościoła jesteśmy my –my jako „niby żywe kamienie” jesteśmy „budowani jako duchowa świątynia” (1 P 2,5).

Musimy dziś nie tyle martwić się pustkami w naszych kościołach i nie tyle krytykować współczesny świat i ludzi, ile zadbać o to, by rzeczywiście oddawać Bogu cześć w Duchu i prawdzie.

Oprócz troski o ziemskie świątynie, troszczmy się także, by jako wspólnota i każdy z nas osobiście byśmy byli żywymi kamieniami na wzór Chrystusa, które budują świat pełny miłości, przebaczenia, pokory i służby. Zadbajmy, by odkryć, co to znaczy dla każdego z nas być powołanym do tego, by stanowić plemię wybrane, królewskie kapłaństwo, naród święty i lud na własność Bogu przeznaczony. Jeśli o to zadbamy, będzie to najlepszym znakiem zachęty dla bliźnich, którzy wrócą do świątyń zachęceni świadectwem przemiany naszego życia i odnajdując pośród nas Boga żywego.

Kościół jest w świecie i dla świata, jest wzorcem, modelem komunii ludzi i narodów, jest sakramentem, znakiem i narzędziem jedności i pokoju w świecie. Jednakże Kościół żyjący w świecie nie jest z tego świata. Komunia, którą on stanowi i daje, przewyższa każdą czysto ludzką wspólnotę, gdyż nawet śmierć nie jest w stanie jej zniszczyć.

Dlatego zarówno Kościół – jako wspólnota wierzących – jak też i parafialny kościół – jako ziemska budowla – jest miejscem, gdzie ogłaszane są „chwalebne dzieła Tego”, który nas „wezwał z ciemności do przedziwnego światła” (1 P 2,9). To, czy jest takim miejscem zależy od nas – nie jednak od naszych skromnych i ograniczonych ludzkich wysiłków, lecz od tego, na ile potrafimy otworzyć się na Boże działanie w nas.

Mimo wszystko jednak obraz Kościoła jako duchowej budowli, zbudowanej z żywych kamieni może wydawać się nam abstrakcyjny. Ale to złudzenie. Przecież naocznie można się przekonać, jacy ludzie Kościół tworzą, jak też czy i w jakim stopniu biorą udział w jego życiu. Dlatego ważne jest, aby Kościół dzielił radości i smutki ludzi żyjących w każdym konkretnym miejscu, tam głosił Ewangelię nadziei i tam tą Ewangelią żył. Bez tego każda wspólnota – nawet gdyby od zewnątrz wydawała się żywotna – wewnątrz będzie jedynie czymś w rodzaju zamkniętej w sobie „grupy wsparcia”; będzie jak mur, który uniemożliwia ludziom dostęp do zbawienia.

Obraz Kościoła jako duchowej budowli jest obrazem „globalnym”, uniwersalnym, ale też i bardzo osobistym. W Ewangelii o oczyszczeniu świątyni (J 2,13-22) Jezus, mówiąc o świątyni, mówił o świątyni swojego zmartwychwstałego ciała. Święty Paweł w 1 Liście do Koryntian rozwija tę myśl, pytając chrześcijan w Koryncie: „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie?” (1 Kor 6,19).

W ten sposób maluje zupełnie nowy, zadziwiający obraz: jesteśmy świątynią Ducha Świętego. Mieszka w nas Duch tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, a my tworzymy nowe, „niezniszczalne” Ciało Chrystusa. Jeśli jesteśmy mieszkaniem Ducha Świętego, to wtedy Bóg może wejść poprzez nas w nasze codzienne życie, wtedy też inni w nas, a my w nich, możemy dostrzec Bożą rzeczywistość, znaleźć i spotkać Boga. Dzieje się to poprzez celebrowaną przez nas liturgię, naszą wspólnotę i nasze duszpasterskie zaangażowanie.

Kościół jest miejscem modlitwy, kontemplacji, ciszy, ale też i miejscem zgromadzeń i świętowania. To wszystko jest ważne, ale każdy kościół jest przede wszystkim po to, by głoszona była Ewangelia i aby docierała ona do ludzi. 

Ks. Jakub Klimontowski

Redaktor Naczelny „w-Akcji”

wAkcji24.pl | Opinie | ks. Jakub Klimontowski | Na zdjęciu: Parafia Chrystusa Króla w Głuszycy | 7.12.2024