1. Paradoks pierwszy: Mówimy o wszystkich świętych, a idziemy na cmentarz.

Czyż to nie jest dziwne? Skoro to wyjątkowa celebracja, powinniśmy zajmować się wszystkimi świętymi! Może powinniśmy umyć ich figurki, zapalić znicze przed obrazami w kościele, pocałować każdy obrazek, nosić świętych uroczyście w procesji, czy poczytać o nich w domu, bo cały rok nie ma na to czasu. Jeśli to święto Wszystkich Świętych, dlaczego idziemy na cmentarz?

Jest w tym paradoksie niesamowita mądrość, która mówi: „Idziemy na cmentarz, bo tam są pochowani święci”. Papież ich nie kanonizował. Kościół ich nie beatyfikował. Nie znajdziemy ich w Litanii do Wszystkich Świętych. A jednak… to babcia, która zawsze umiała wybaczać, to tato, który choć nie umiał przytulać, pewnie prowadził Cię za rękę. Tam jest mama, której serce bije dla Ciebie nawet spoza grobu. Tam są święci, choć nieoficjalnie uznani.

2. Paradoks drugi: Chcemy odwiedzać zmarłych tam, gdzie ich nie ma

Czyż to nie jest dziwne? Idziemy na cmentarz, by odwiedzić zmarłych, a przecież ich tam nie ma! Choćby kwiaty, świece, wieńce, choćby świeża mogiła, zdjęcie, wyryte nazwisko – to ich tam nie ma! „Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?” – pytają aniołowie kobiety, które przyszły do grobu Jezusa. „Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał” (Łk 24, 5-6). A skoro Chrystus zmartwychwstał – tłumaczy św. Paweł – to i umarli zmartwychwstaną! (por. 1 Kor 15,16; 1 Tes 4,14).

Gdzie zatem są? Po co idziemy na cmentarz, skoro ich tam nie ma? Jest w tym paradoksie mądrość, która mówi: „Nie wiemy, gdzie są zmarli. Bóg sam wie. Jednak idziemy na cmentarz, bo tam zmarli są bliżej żywych”.

3. Paradoks trzeci: Niby idziemy na cmentarz do zmarłych, ale spotykamy się tam z żywymi

Czyż to nie jest dziwne? Przychodzimy na cmentarz, żeby odwiedzić zmarłych, a tak naprawdę widzimy tam tych, którzy jeszcze żyją. Często spotykamy ich tylko tam, raz w roku. Skoro mamy odwiedzać zmarłych, dlaczego robimy to wszyscy naraz? Czy nie lepiej byłoby pójść na cmentarz w cieplejszą porę roku, kiedy można przyjemniej posiedzieć i podumać? Czy zgiełk tłumu, zniczy i kwestorów nie przesłania nam zmarłych?

Jest w tym paradoksie niesamowita mądrość, która mówi: „Idziemy na cmentarz z innymi ludźmi, bo wiemy, że tego chcą nasi bliscy zmarli. Pragną, byśmy byli bliżej siebie”. Oni wiedzą, że tylko miłość miała sens w życiu. Oni doświadczyli, że trzeba spieszyć się z miłością, bo może za rok kogoś z nas już nie będzie. Oni wiedzą, że największym darem dla człowieka na tej ziemi jest druga osoba.

4. Paradoks czwarty: Wszyscy chcemy być w niebie, ale mało kto chce być święty.

Czyż to nie jest dziwne? Mówimy dziś o wszystkich świętych. Wiemy, że oni są w niebie. My również chcemy być w tej rzeczywistości. Jesteśmy przekonani, iż tylko święci znajdą miejsce u boku Wszechmogącego. Ale czy chcemy być święci? Kto z nas życzy sobie takiego stanu na imieninach?

Jest w tym paradoksie mądrość, która mówi: „Zastanów się nad swoim postępowaniem, bo dziś masz jeszcze i życie, i rozum”. Gdyby tylko zmarli mogli mówić, powiedzieliby, co naprawdę myślą o sprawach, dla których poświęcamy lata. Gdyby tylko zmarli mogli wstrząsnąć żywymi, nie zostawiliby w spokoju ludzi, którzy nie cenią innych. Gdyby tylko zmarli mogli pokazać, kto jest w niebie, może wielu z nas nie marnowałoby kolejnych miesięcy.

Zmarli nie powiedzą, groby nie przemówią. Dlatego Jezus przypomina nam dziś:

„Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowania dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie” (Mt 5, 3-18).

Amen.

wAkcji24.pl | Opinie | ks. kan. mgr lic. Marcin Czchowski, źrodło: Diecezja Świdnicka | fot. | 24.10.2024