Wydarzenie to przyciąga corocznie przewodników, ratowników, pracowników Karkonoskiego Parku Narodowego, Straży Leśnej i Granicznej, członków PTTK, turystów i pielgrzymów z Polski, Czech, Niemiec oraz miłośników gór.
W tym roku uroczystości przewodniczyć będzie prymas Czech, arcybiskup Jan Graubner. Obecni będą również: biskup legnicki Andrzej Siemieniewski oraz biskupi i księża z sąsiednich diecezji Polski, Czech i Niemiec.
Po uroczystości uczestnicy, jak co roku, udadzą się do Kotła Łomniczki, gdzie znajduje się symboliczny cmentarz upamiętniający ludzi gór, którzy oddali swoje życie, niosąc pomoc innym. Tam zostanie odmówiona modlitwa za zmarłych.
Źródło: DIECEZJA LEGNICKA
Śnieżka: Kaplica św. Wawrzyńca
Źródło: Uzytkownik3008 – Praca własna, CC BY-SA 3.0 pl, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=16362252
Kaplica św. Wawrzyńca na Śnieżce jest najwyżej położonym zabytkiem sztuki barokowej w Polsce, pełniąc jednocześnie funkcję czynną sakralną. Co roku, 10 sierpnia, w dniu św. Wawrzyńca, odbywa się tam uroczysta Msza święta.
Budowla jest typu rotundowego, o wysokości 14 metrów, zbudowana na planie koła o średnicy około 7 metrów. Posiada kwadratowy przedsionek, dodany do głównej konstrukcji. Wnętrze kaplicy, sklepione spłaszczoną kopułą, jest ozdobione malowidłami z lat osiemdziesiątych XIX wieku. Zbudowana w stylu barokowym, kaplica została wzniesiona z kamienia łamanego na kamiennym fundamencie. Na zewnątrz jest oszalowana pionowo ułożonymi deskami, które zastąpiły pierwotne pokrycie z gontu.
Rotunda kaplicy jest zwieńczona namiotowym, stożkowym dachem pokrytym gontem. Kwadratowa przybudówka, ustawiona prostopadle do osi kaplicy, również posiada stożkowy dach pokryty gontem. Okna kaplicy mają owalny kształt, z dolną częścią ściętą, i są wypełnione współczesnym szkłem witrażowym.
Wnętrze kaplicy jest skromnie wyposażone, zawiera jedynie ołtarz oraz figury Matki Bożej, św. Wawrzyńca i św. Wojciecha. W przedsionku na murze znajdują się tablice pamiątkowe oraz epitafium z 1828 roku, upamiętniające Jana Pieniążka-Odrowąża, który prawdopodobnie utonął w bagnach pod Śnieżką.
Śnieżka: Historia kaplicy
Kaplica została ufundowana przez hrabiego Christofa Leopolda von Schaffgotscha jako wotum za zwrot dóbr cieplickich skonfiskowanych jego ojcu. Dodatkowo budowla miała potwierdzić jego prawa do Śnieżki, które kwestionował hrabia Czernin. Budowę kaplicy rozpoczęto w 1665 roku, a kierował nią Bartłomiej Nantwig z Gryfowa Śląskiego. Przy zakładaniu fundamentów usunięto 4,5 metra warstwy rumowiska i zwietrzeliny kamiennej, aby dotrzeć do skalnej podstawy. Pomimo wielu trudności, budowę ukończono w 1681 roku, a ołtarz przewieziono z Krzeszowa. Kaplica została uroczyście poświęcona 10 sierpnia 1681 roku przez opata klasztoru w Krzeszowie Bernarda Rosę, w asyście 10 duchownych i ponad 100 wiernych.
Regularne nabożeństwa były odprawiane w kaplicy do 1810 roku. Była ona pierwszym kościołem filialnym Miłkowa, o czym wspomniano w protokole wizytacyjnym z 1687 roku. Cystersi opiekowali się kaplicą do 1810 roku.
Kaplicę nawiedzały różne klęski: w 1754 roku piorun zniszczył pokrycie dachowe, w 1755 wilgoć uszkodziła obraz Najświętszej Marii Panny, a w 1771 piorun spowodował poważne pęknięcie muru i uszkodzenie figury św. Wawrzyńca. W latach 1778-1779 Śnieżka była miejscem wielu potyczek wojskowych, które doprowadziły do zniszczenia kaplicy. W 1812 roku wnętrze kaplicy zostało okradzione.
W latach 1810-1850 kaplica straciła charakter sakralny, a barokowy ołtarz i część wyposażenia przeniesiono do kaplicy św. Anny w Sosnówce. Budynek służył jako schronienie dla turystów. W 1823 roku Siebenhaar wyremontował budowlę i uruchomił w niej schronisko turystyczne.
Śnieżka: Wnętrze kaplicy
Źródło: Pankrzysztoff – Praca własna, CC BY-SA 3.0 pl, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=35455471
W 1850 roku Friedrich Sommer wyremontował kaplicę, przywracając jej sakralny charakter. Poświęcenia dokonał biskup wrocławski Heinrich Förster, co pozwoliło na wznowienie regularnych nabożeństw. W 1981 roku, z okazji 300-lecia kaplicy, Jerzy Pokój z Zarządu Koła Przewodników Sudeckich zaproponował ustanowienie 10 sierpnia dniem odpustu ku czci św. Wawrzyńca i świętem przewodników sudeckich. W 2000 roku kaplica została gruntownie wyremontowana; wykonano nową posadzkę i granitowy ołtarz, który w 2001 roku konsekrował pierwszy biskup legnicki Tadeusz Rybak.
Kim był św. Wawrzyniec?
Św. Wawrzyniec był jednym z siedmiu diakonów Kościoła rzymskiego za pontyfikatu papieża Sykstusa II. Choć jego bohaterska śmierć była opiewana przez św. Ambrożego, św. Augustyna, św. Maksymusa z Turynu, św. Piotra Chryzologa i św. Leona Wielkiego, informacje o nim są skąpe. Głównym źródłem jest Liber Pontificalis, który wiąże śmierć Wawrzyńca z męczeństwem papieża Sykstusa II, zabitego 6 sierpnia 258 roku wraz z czterema diakonami.
Według tradycji rzymskiej, opisanej w Passio, Wawrzyniec jako administrator majątku Kościoła i opiekun ubogich, został zatrzymany i poddany torturom przez rzymskiego namiestnika, który liczył na przejęcie kościelnych skarbów. Wawrzyniec zgromadził ubogich Rzymu, mówiąc: „Oto są skarby Kościoła!” Namiestnik kazał go piec na żelaznych rusztach. Wawrzyniec, będąc torturowanym, miał powiedzieć: „Moje ciało jest już dobrze przypieczone, obróć je teraz na drugą stronę!”
Męczeńska śmierć Wawrzyńca 10 sierpnia 258 r. wywołała w Kościele rzymskim wielki kult. Św. Augustyn porównywał Rzym ze św. Wawrzyńcem do Jerozolimy ze św. Szczepanem. Prudencjusz w swoich dziełach pisał, że śmierć Wawrzyńca przyczyniła się do upadku pogaństwa.
Ciało Wawrzyńca pochował kapłan Justyn w posiadłości św. Cyriaki. Jego grób stał się miejscem pielgrzymek, a jego imię dodano do kanonu Mszy świętej i Litanii do Wszystkich Świętych. Cesarz Konstantyn Wielki wzniósł nad jego grobem bazylikę w 330 roku. Kult Wawrzyńca rozprzestrzenił się na cały Kościół, a jego imię łączono z licznymi zwycięstwami i cudami.
wAkcji24.pl | Wiara | Maria Nicińska | 30.07.2024
