Artykuł Tomasza Krzyżaka to mocna i zarazem gorzka refleksja nad kondycją mediów, ich odpowiedzialnością za słowo oraz zdolnością do przyznawania się do błędu. Autor skupia się na sprawie Biskupa Świdnickiego Marka Mendyka, który – jak przypomina – został w 2022 roku oskarżony przez byłego kleryka o molestowanie seksualne sprzed 30 lat. Sprawa, choć poważna, nie znalazła potwierdzenia ani w postępowaniu świeckim, ani kościelnym, ani też – co istotne – w sądach powszechnych, gdzie bp Mendyk wygrał procesy o zniesławienie. Krzyżak zwraca jednak uwagę na zupełny brak zainteresowania mediów tym, że hierarcha został ostatecznie oczyszczony z zarzutów.

Już pierwsze akapity tekstu podkreślają ogromną dysproporcję w medialnym przekazie:

„Wiadomość o korzystnych dla hierarchy rozstrzygnięciach podało ledwie kilka lokalnych gazet i portali internetowych. A wcześniej – gdy postawiono biskupowi bardzo poważne zarzuty – mówiła o tym niemal cała Polska.”

Publicysta punktuje, że media bardzo chętnie nagłaśniały oskarżenia, mimo że już wtedy pojawiały się wątpliwości co do ich wiarygodności – zarówno ze względu na lakoniczność relacji, jak i brak konkretów, które można by zweryfikować. Tymczasem dziś, kiedy sąd wydał wyrok, milczą.

W centrum krytyki Krzyżaka znajduje się nie tylko zachowanie mediów, ale także pewna społeczna i medialna tendencja do ferowania wyroków na podstawie oskarżeń, zanim padną jakiekolwiek ustalenia prawne. Jak pisze Tomasz Krzyżak:

„I choć nikt wprost nie powiedział: ‘winny’, to między wierszami z łatwością można je było wyczytać.”

Ten subtelny przekaz, jak wskazuje autor, skutkował publicznym napiętnowaniem biskupa, co wiązało się z wezwaniami do ustąpienia i oskarżeniami o „typową linię obrony” stosowaną przez winnych.

Krzyżak skrupulatnie przypomina fakty: najpierw prokuratura umorzyła śledztwo, potem Watykan zakończył swoje postępowanie z powodu „braku wiarygodnych i niepodważalnych dowodów”, a następnie zapadły dwa korzystne dla biskupa wyroki w sprawach o zniesławienie – zarówno przeciwko dziennikarce „Gazety Wyborczej”, jak i redakcjom „Newsweeka” i Onetu. W obu przypadkach sąd apelacyjny podtrzymał wcześniejsze orzeczenia. Mimo to, jak zauważa Krzyżak:

„Nikt nie mówi o zwycięstwie sprawiedliwości, nikt nie chwali sądu za dość szybkie jak na polskie realia postępowanie. Nikt wreszcie publicznie nie przyznał, że biskup został oczyszczony z poważnych zarzutów. Jakby sprawy nie było.”

Autor krytycznie odnosi się też do braku reakcji Watykanu. Choć kanoniczne dochodzenie zostało zakończone, nuncjatura nie poinformowała o tym opinii publicznej, co – jego zdaniem – było poważnym błędem:

„Kiedy rok temu wiadomym było, że kanoniczne dochodzenie wobec hierarchy zostało umorzone, nuncjatura nie uznała za słuszne, by o tym informować. Po to właśnie, by wziąć udział w procesie przywracania dobrego imienia.”

W zakończeniu Krzyżak stawia mocny postulat dotyczący nie tylko odpowiedzialności, ale i naprawy szkód:

„Niesłusznie oskarżanemu należy się przywrócenie dobrego imienia. (…) Od tych, którzy rzucali fałszywe oskarżenia lub bez dowodów wydali wyroki mamy prawo oczekiwać przyznania się do błędów. Przeprosin wypowiedzianych w identyczny sposób i z taką samą mocą z jaką stawiano zarzuty.”

wAkcji24.pl | Opinie |  MOK, Tomasz Krzyżak, źrodło: Deon.pl | Fot. Tomasz Krzyżak X | 27.03.2025