Maciej Rajfur już na początku tekstu stawia pytanie o etykę medialną i standardy dziennikarstwa:

„Wydaje nam się, że biskup winny? Dawaj go na ruszt! Jednak nie ma na niego żadnych twardych dowodów, za to po trzech latach mamy wyroki sądowe. Dziwnie milczymy.”

Ten cytat doskonale pokazuje, że autor artykułu skupia się na szerszym problemie – łatwości, z jaką media ferują wyroki przed jakimkolwiek postępowaniem sądowym.

Z jednej strony rozumiem, że „tak wygląda świat”, ale z drugiej przy każdym takim przypadku ciężko mi się z tym pogodzić. Casus bp. Mendyka można uznać za klasyczny i wart pokazywania nie tylko adeptom dziennikarstwa, ale właściwie wszystkim, który czerpią różne informacje z mediów.

Rajfur zwraca uwagę na medialny mechanizm:

„Oskarżenie o coś poważnego to jak wrzucenie granatu. Wybucha z wielkim hukiem. Sprostowanie czy uniewinnienie to jak wypuszczenie powietrza z balonika.”

Zauważa, że „dziennikarze nie dokończyli opowieści”, co oznacza, że media, które wcześniej nagłośniły zarzuty wobec biskupa, nie pofatygowały się, by równie wyraźnie poinformować o jego oczyszczeniu z zarzutów.

.Redaktor Maciej Rajfur krytykuje sposób, w jaki niektóre media, takie jak „Newsweek” i „Gazeta Wyborcza”, podeszły do sprawy, publikując oskarżenia bez należytej weryfikacji i bez przedstawienia stanowiska drugiej strony. Zaznacza, że takie działanie jest nieprofesjonalne i może wynikać z linii światopoglądowej tych mediów. Autor podkreśla również, że biskup Mendyk od początku zaprzeczał oskarżeniom i wykazywał gotowość do wyjaśnienia sprawy.

„W artykułach „Newsweeka” i „Gazety Wyborczej” zabrakło punktu widzenia drugiej strony. A przecież nawet uczniowie pierwszego roku dziennikarstwa uczą się, że należy przedstawiać różne stanowiska.”

To fundamentalna krytyka nie tylko konkretnych redakcji, ale i zjawiska ideologicznego dziennikarstwa, w którym emocje i światopogląd zastępują fakt i rzetelność.

Hierarcha zmierzył się z falą nienawiści, hejtu, różnego rodzaju nacisków  – pisze w „Gościu Niedzielnym” Maciej Rafur.

W artykule pojawia się odniesienie do Tomasza Terlikowskiego, który postulował odsunięcie bp. Mendyka od obowiązków do czasu wyjaśnienia sprawy. Maciej Rajfur uważa taki postulat za nierozsądny, zwracając uwagę na długotrwałość procesów wyjaśniających oraz na możliwość fałszywych oskarżeń, które mogą zniszczyć czyjeś życie i pozycję społeczną. Podkreśla znaczenie domniemania niewinności i współpracy oskarżonego w takich sytuacjach. Maciej Rajfur odpowiada:

„Ale co, jeśli po 3-4 latach okaże się, że oskarżenie było fałszywe, a człowiek odsunął się, uciekł, stracił zaufanie ludzi, nie mając sobie nic do zarzucenia?”

Pytanie to niesie ważny ciężar – nie chodzi o to, by nie reagować na zarzuty, lecz o to, by nie karać przed wyrokiem sądu.

Jednym z najmocniejszych fragmentów artykułu jest ten:

„Można łatwo zniszczyć człowieka. Wystarczy rzucić kamień w tłum, by zabić. A przecież może się okazać, że rzucono nie w sprawcę, tylko w niewinnego.”

Publicysta przywołuje biblijną symbolikę i wpisuje się w chrześcijańską troskę o sprawiedliwość, ale też o przebaczenie i rozwagę. Maciej Rajfur przypomina, że biskup Mendyk od początku współpracował z odpowiednimi instytucjami:

„Bp Marek Mendyk złożył oświadczenie, że oskarżenia są bezpodstawne i poddał się procedurze. Jego postępowanie było przejrzyste.”

To ważne stwierdzenie w kontekście często powtarzanego zarzutu o milczenie hierarchów. Autor zaznacza, że zarówno prokuratura, jak i komisja watykańska nie znalazły wiarygodnych dowodów na winę biskupa Mendyka. Mimo to, informacje o uniewinnieniu nie zyskały takiego rozgłosu jak pierwotne oskarżenia. Rajfur podkreśla, że media zaangażowane w sprawę nie dokończyły opowieści, nie informując czytelników o uniewinnieniu biskupa, co uważa za brak rzetelności dziennikarskiej.

wAkcji24.pl | Opinie |  MOK | Maciej Rajfur , źrodło: Gosc.pl| Fot. Maciej Rajfur FB | 28.03.2025