Światowy Dzień Chorego został ustanowiony w 1992 roku przez papieża Jana Pawła II. Idea zrodziła się z bardzo konkretnej intuicji: trzeba na nowo uwrażliwić Kościół i społeczeństwo na godność osób chorych, a jednocześnie docenić tych, którzy im służą – w rodzinach, szpitalach, hospicjach i domach opieki. W Polsce Episkopat przypomina dziś jasno: to właśnie Jan Paweł II ustanowił ten dzień, wybierając datę 11 lutego.

Dlaczego 11 lutego? To liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes – miejsca szczególnie związanego z doświadczeniem choroby, nadziei i modlitwy o uzdrowienie (zarówno fizyczne, jak i duchowe). W praktyce Kościół przeżywa ten dzień jako czas modlitwy za chorych, refleksji nad sensem cierpienia, ale też mobilizacji do realnej, codziennej solidarności.

Komunikat KEP na XXXIV Światowy Dzień Chorego przypomina, że 11 lutego w parafiach w całej Polsce sprawowane będą Msze Święte w intencji osób chorych, cierpiących i starszych oraz tych, którzy im towarzyszą. W wielu miejscach wierni będą mogli przyjąć sakrament namaszczenia chorych – nie „na ostatnią chwilę”, lecz jako umocnienie w chorobie i doświadczeniu cierpienia.

To szczególnie ważne w czasach, gdy choroba coraz częściej ma także wymiar psychiczny i społeczny: lęk, depresja, osamotnienie, brak wsparcia w rodzinie, przeciążenie opiekunów. Światowy Dzień Chorego nie jest więc jedynie symbolicznym „świętem”. To wezwanie do odbudowy sieci bliskości: od telefonu do samotnej osoby, przez obecność przy łóżku chorego, po systemowe myślenie o opiece długoterminowej i hospicyjnej.

KEP zwraca też uwagę na duchowy rdzeń tego dnia: miłość do człowieka cierpiącego jest jednocześnie szkołą miłości Boga – bo to w konkretnym człowieku (z jego bólem, bezradnością i prośbą o uwagę) dotyka się Ewangelii „tu i teraz”.

Tegoroczne orędzie papieża Leona XIV nosi tytuł: „Współczucie Samarytanina: miłować, niosąc cierpienie drugiego człowieka”. Papież proponuje w nim powrót do obrazu miłosiernego Samarytanina jako do „testu” z chrześcijaństwa – nie w teorii, lecz w praktyce: czy potrafię zatrzymać się przy cierpieniu, które nie pasuje do mojego planu dnia?

W orędziu mocno wybrzmiewa myśl, że współczucie ma przechodzić w czyn: to nie tylko wzruszenie, ale gotowość do bycia obok, do służby, do poświęcenia czasu, uwagi i sił. KEP streszcza przesłanie papieża wprost: służenie bliźniemu jest „miłowaniem Boga w praktyce”, a autentyczne oddanie się tym, którzy cierpią – chorym, starszym, uciśnionym – jest możliwe, jeśli będziemy „rozpaleni Bożą miłością”.

Co istotne, papież wskazuje także miejsce uroczystych obchodów: w tym roku Światowy Dzień Chorego ma być szczególnie przeżywany w Chiclayo w Peru, w diecezji, której biskupem przez 11 lat był obecny papież.

W Polsce do orędzia papieskiego nawiązał bp Romuald Kamiński, przewodniczący Zespołu KEP ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. Podczas konferencji prasowej zapowiadającej obchody wskazał zdanie, które może stać się krótkim „rachunkiem sumienia” dla każdego, kto pomaga – zawodowo albo w rodzinie: „nasza moc, nasza wielkość, nasza służebność są zakorzenione w Bogu”.

To zdanie jest ważne szczególnie dla opiekunów i pracowników ochrony zdrowia. Wyczerpanie, zniechęcenie, bezsilność wobec przewlekłej choroby – to codzienność tysięcy osób. Bp Kamiński przypomina jednak, że chrześcijańska posługa nie jest tylko kwestią „siły charakteru”. Ona ma źródło: gdy człowiek jest rzeczywiście na służbie drugiego, może czerpać z mocy większej niż jego własne zasoby.

W praktyce oznacza to także bardzo trzeźwe spojrzenie na rolę wspólnoty. Nikt nie powinien zostawać sam ani w chorobie, ani w opiece nad chorym. Światowy Dzień Chorego jest więc zaproszeniem, by parafie, ruchy, wolontariat i zwykłe sąsiedztwo budowały realne „mosty” – od dowiezienia do lekarza po zwykłą rozmowę, która przywraca poczucie godności.

Warto dziś wrócić do słów Biskupa Świdnickiego Marka Mendyka, który w ubiegłym roku – w przesłaniu do chorych – kierował uwagę na to, co w doświadczeniu cierpienia bywa ostatnią „linią oparcia”. Biskup Świdnicki pisał o Jezusie, który uzdrawia mocą słowa, i przypominał, że to nie magia ani wymyślny rytuał, ale spotkanie z Żywym Bogiem w Jego obietnicy.

W tekście opublikowanym na wAkcji24.pl szczególnie mocno wybrzmiewa zdanie: „To Słowo Boże jest lekarstwem na wszystkie nasze choroby” – rozumiane nie jako prosta recepta, która „zawsze natychmiast naprawi ciało”, lecz jako nadzieja, która potrafi podtrzymać człowieka także wtedy, gdy choroba nie mija. Biskup Świdnicki Marek Mendyk dodawał, że Słowo „daje życie, przywraca nadzieję” i zapraszał do ufnego wsłuchiwania się w to, co mówi Jezus.

Z tej perspektywy Światowy Dzień Chorego staje się nie tylko dniem modlitwy, ale też dniem decyzji: jaką formę przyjmie moje współczucie? Może to być odwiedziny w domu opieki, wsparcie hospicjum, pomoc rodzinie, która opiekuje się ciężko chorym, albo zwykła obecność przy kimś, kto czuje się „zredukowany” do diagnozy. Czasem najbardziej ewangeliczny gest jest prosty: nie odwracać wzroku.

wAkcji24.pl | Wiara | KLN | Źródło: KEP | Ilustracja: Ideogram | 11.02.2026