Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, abp Tadeusz Wojda SAC, z okazji Dnia Dziadków i Osób Starszych, który przypada 27 lipca, zachęcił, abyśmy pokazali naszym babciom i dziadkom, jak bardzo ich kochamy, cenimy i jak ważną rolę odgrywają w naszych rodzinach i wspólnotach. Podkreślił, że to wyjątkowe święto może być doskonałą okazją do spotkań międzypokoleniowych oraz do okazania starszym osobom szacunku i wdzięczności za ich życiową mądrość, która może być cennym drogowskazem dla młodszych.

Święto to zostało ustanowione przez papieża Franciszka w 2021 roku i obchodzone jest w pobliżu wspomnienia liturgicznego świętych Joachima i Anny – dziadków Jezusa. W tym roku towarzyszy mu hasło zaczerpnięte z Księgi Syracha: „Szczęśliwy, kto nie stracił swej nadziei”, które nawiązuje do obchodzonego Roku Jubileuszowego.

Abp Wojda zachęcił również do refleksji nad tym, jak starsze pokolenie może być źródłem nadziei i inspiracji w rodzinach oraz wspólnotach parafialnych.

Współczesny świat szybko się zmienia. Wraz z tym nasza kultura czy model rodziny. W dzisiejszych czasach nieczęsto można spotkać wielopokoleniowy dom, gdzie cała rodzina mieszka pod jednym dachem, a seniorzy mają czas na opiekę nad wnukami. Młodzi często mieszkają sami, a swoich rodziców, czyli dziadków swych dzieci odwiedzają. Im częstsze wizyty, tym lepszy kontakt i więź wnuków z dziadkami. Ten rodzaj więzi jest jedyny w swoim rodzaju.

Bycie dziadkiem lub babcią to spełnianie kolejnej roli rodzinnej i społecznej, która jest nie tylko niezwykle ważna, ale też powiązana z wieloma pozytywnymi emocjami. Dziadkowie to rodzice rodziców i to jest najważniejsza relacja zaraz po rodzicielskiej. Dzieci obserwują zachowania i uczą się szacunku wobec mamy i taty, sposobów okazywania uczuć, pomagania i wspierania, poznają rodzinne i ojczyste tradycje, sposoby obchodzenia rodzinnych uroczystości. Dziadkowie są źródłem wsparcia dla rodziców. Są to osoby, którym z pełnym zaufaniem mogą powierzyć swoje dziecko.

Ich obecność, mądrość i troska nierzadko stają się fundamentem, na którym wnuki budują swoje wartości, w tym także duchowe. W społeczeństwie, w którym często rodzice są zajęci pracą zawodową lub odchodzą od tradycyjnych form wychowania, rola dziadków staje się niezastąpiona. Wychowanie religijne i duchowe dzieci to jeden z aspektów, w którym babcia i dziadek często przejmują inicjatywę, odgrywając kluczową rolę w kształtowaniu wiary i relacji z Bogiem.

Babcia i dziadek często są pierwszymi osobami, które wprowadzają dzieci w świat modlitwy i duchowości. To właśnie od babci wiele dzieci uczy się pierwszej modlitwy. Babcia, siedząc z wnukiem przy łóżku, delikatnie recytuje słowa “Aniele Boży” lub innej modlitwy, ucząc je znaczenia rozmowy z Bogiem. Ten prosty, ale znaczący gest często zostaje w pamięci na całe życie, kształtując w dziecku poczucie bliskości z Bogiem.

Dziadkowie nierzadko opowiadają wnukom historie biblijne, które uczą dzieci podstawowych prawd wiary i pomagają im zrozumieć wartości chrześcijańskie, takie jak miłość, przebaczenie czy wierność. Opowieści o bohaterach biblijnych stają się dla dzieci nie tylko inspiracją, ale także wskazówką, jak postępować w codziennym życiu. Babcia i dziadek, dzieląc się swoimi doświadczeniami, pokazują, że wiara nie jest tylko teorią, ale żywą relacją z Bogiem, która wpływa na wszystkie aspekty życia.

Zdarza się, że rodzice, z różnych powodów, zaniedbują duchowy rozwój swoich dzieci. Może to wynikać z braku czasu, zmiany priorytetów lub oddalenia od Kościoła. W takich sytuacjach to właśnie babcia i dziadek stają się strażnikami wiary w rodzinie. Wielokrotnie to oni dbają o to, aby wnuki zostały ochrzczone, uczestniczyły w katechezach, przystąpiły do Pierwszej Komunii Świętej czy bierzmowania. Często to oni zabierają dzieci do kościoła, uczą, jak zachowywać się podczas Mszy Świętej, i tłumaczą znaczenie poszczególnych sakramentów.

Największą siłą babci i dziadka w przekazywaniu wiary jest ich świadectwo. Dzieci uczą się, nie tylko słuchając, ale przede wszystkim obserwując. Babcia, która codziennie modli się na różańcu, dziadek, który regularnie czyta Pismo Święte, czy ich wspólne uczestnictwo w Eucharystii – to wszystko staje się dla wnuków wzorem do naśladowania.

Ich wiara, pielęgnowana przez lata, jest dla dzieci dowodem na to, że życie z Bogiem przynosi pokój i radość. Dziadkowie, dzieląc się swoimi historiami – zarówno radosnymi, jak i trudnymi – pokazują, jak wiara pomogła im przetrwać najtrudniejsze chwile. Tego rodzaju świadectwo ma ogromną moc, ponieważ ukazuje autentyczność i głębię relacji z Bogiem.

wAkcji24.pl |  Kultura | Maria Nicińska | źródło: KEP|obraz: Ideogram|
27.07.2025