Fenomen ks. Jana Twardowskiego polegał na tym, że potrafił mówić o sprawach najważniejszych językiem prostym, ciepłym i zrozumiałym. Nie potrzebował spiżowych zdań, aby pisać o Bogu, miłości, samotności, cierpieniu, grzechu i nadziei. Jego poezja była bliska codzienności: przyrodzie, dzieciom, ludziom zagubionym, wątpiącym i zmęczonym. W świecie, w którym religijny język bywał nieraz ciężki od abstrakcji, ks. Twardowski stworzył coś na kształt „nowego języka wiary” — franciszkańskiego, pogodnego, ufnego, a zarazem głębokiego.

Nie był jednak tylko „uśmiechniętym księdzem od biedronki”, jak czasem zbyt łatwo próbuje się go zaszufladkować. W jego twórczości obok zachwytu nad światem obecny jest ból, świadomość własnych słabości, samotność i trud wiary. To właśnie dlatego jego wiersze nadal są żywe. Nie udają, że życie jest łatwe. Pokazują raczej, że nawet w tym, co kruche, można odnaleźć ślad Boga. A to teologia bardziej skuteczna niż niejeden opasły traktat.

21. Anińskie Spotkanie Przyjaciół ks. Jana Twardowskiego odbędzie się w poniedziałek 8 czerwca 2026 roku o godz. 17:00 przy ul. Niemodlińskiej 36 w Warszawie-Aninie. Hasło tegorocznego wydarzenia brzmi: „Jeśli miłość, to nie stąd dotąd”. Organizatorami są Zarząd Dzielnicy Wawer oraz zespół pasjonatów, działających z inspiracji miłośniczki twórczości ks. Twardowskiego, pod przewodnictwem dr Aldony Kraus — poetki.

Zaplanowano złożenie kwiatów pod Kamieniem Księdza Jana, prezentację jego wierszy przez Bogdana Dmowskiego, śpiewanie utworów przez Nikolę Kłosowską, uczennicę III klasy Łódzkiego Liceum Filmowego, oraz Helenę Ptaszyńską. Ważnym punktem będą także „Wiersze z Janowej Ławeczki”, które przedstawi Waldemar Smaszcz — pisarz, krytyk literacki i przyjaciel ks. Jana Twardowskiego. Na zakończenie odbędzie się spektakl poetycki „Jeśli miłość, to nie stąd dotąd” z udziałem Doroty Wasilewskiej i Kaliny Lewskiej.

Takie spotkania mają znaczenie większe niż lokalny kalendarz wydarzeń. Przypominają, że kultura chrześcijańska trwa nie tylko dzięki wielkim instytucjom, lecz także dzięki ludziom, którzy co roku przychodzą, czytają, śpiewają, składają kwiaty i mówią młodszym: był ktoś taki, posłuchajcie.

„Jan Twardowski, bo to on stworzył księdza, a nie szata stworzyła Człowieka to Ktoś absolutnie wyjątkowy zarówno jako Człowiek, Poeta i Ksiądz.” – Twierdzi Juliusz Erazm Bolek – laureat m.in. Nagrody Światowego Dnia Poezji ustanowionego przez UNESCO. – „Miałem zaszczyt i wielkie szczęście poznać tego wyjątkowego Człowieka i zakochać się w Jego wierszach i Jego widzeniu oraz pojmowaniu świata, tak fenomenalnie ukazanego w jego utworach. Kiedyś podarowałem ks. Janowi Twardowskiemu swoja książkę poetycką. Wielkim zaskoczeniem i szokiem było dla mnie, kiedy pewnego razu, kiedy zajrzałem do skrzynki pocztowej znalazłem w niej list od Niego. Ksiądz Jan Twardowski pisał o tym, że przeczytał moje wiersze i bardzo Mu się podobały. Dodam, że nigdy nie ośmieliłem się nawet poprosić Poety o to by tak bardzo zaangażował się w lekturę mojej twórczości. Taka sytuacja przydarzyła mi się raz w życiu. To pokazuje jak wrażliwym Człowiekiem był Jan Twardowski i jak bardzo ciekawili i interesowali Go inni ludzie.” – Wspomina Juliusz Erazm Bolek – laureat m.in. Nagrody Światowego Dnia Poezji ustanowionego przez UNESCO.

Jan Jakub Twardowski urodził się w 1915 roku. Już jako młody człowiek współredagował pismo „Kuźnia Młodych”, prowadził dział literacki, pisał recenzje i wywiady. W 1937 roku opublikował debiutancki tom „Powrót Andersena”. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, a w czasie okupacji niemieckiej działał w konspiracji. Podczas Powstania Warszawskiego przyłączył się do oddziałów Armii Krajowej na Woli. Wojenne doświadczenia, w tym zniszczenie domu rodzinnego, doprowadziły go do decyzji o kapłaństwie.

Do seminarium wstąpił w 1945 roku, a święcenia kapłańskie przyjął 4 lipca 1948 roku. Pracował jako wikary w Żbikowie koło Pruszkowa, był katechetą w szkole specjalnej i domu dziecka. Później posługiwał w warszawskich parafiach, a od 1960 roku był rektorem kościoła sióstr wizytek przy Krakowskim Przedmieściu. To właśnie tam przez dziesięciolecia spotykali go czytelnicy, ludzie kultury, dzieci, młodzież i osoby szukające rozmowy.

Jego kapłaństwo i poezja nie były dwoma osobnymi światami. Wiersze wyrastały z wiary, a wiara nie odrywała go od codzienności. Pisał dla dorosłych i dzieci. Współpracował z „Tygodnikiem Powszechnym”, „Znakiem”, „Więzią”, „Odrą” i „Przeglądem Katolickim”. Opublikował liczne tomy poetyckie i prozatorskie, wśród nich „Znaki ufności”, „Niebieskie okulary”, „Nie przyszedłem pana nawracać”, „Krzyżyk na drogę”, „Bóg prosi o miłość”, „Niebo w dobrym humorze”, „Zeszyt w kratkę” i „Patyki i patyczki”.

wAkcji24.pl | Kultura | POK |  Źródło: Agencja Informacyjna | Ilustracja: OpenAI | 27.05.2026