Liturgicznie uroczystość Chrystusa Króla jest jeszcze stosunkowo młoda, nie ma nawet jeszcze 100 lat. To święto wprowadził Papież Pius XI w 1925 roku. Uroczystość Chrystusa Króla została wprowadzona w czasie, kiedy w świecie nasilały się różnego rodzaju ateistyczne i bałwochwalcze prądy, i gdy w czasie rewolucji meksykańskiej młodzi chłopcy umierali za to, że na sztandarach nieśli napis: Viva Cristo Rey – Niech żyje Chrystus Król!

Właśnie wtedy Papież postanowił wprowadzić do całego Kościoła tę uroczystość by powiedzieć jeszcze raz to samo – Viva Cristo Rey – Niech żyje Chrystus Król! Niech Chrystus będzie uwielbiony jako Król w Kościele i w świecie. Niech Bóg zakróluje w Kościele i świecie.

Tylko, że to nie jest jakiś okrzyk polityczny, celem tego święta nie jest intronizacja Chrystusa na Króla tego czy innego kawałka ziemi, ponieważ jak powie psalmista Pański jest ziemia i wszystko co ją napełnia. W nim poruszamy się, żyjemy i jesteśmy… Jak powie św. Paweł w Nim: To Jemu Ojciec powierzył panowanie, chwałę i władzę królewską. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego Królestwo nie ulegnie zagładzie.

To co nam pokazuje Ewangelia, to widać, że za każdym razem, kiedy chciano ogłosić Chrystusa ziemskim królem – On na to nie pozwalał:

– po rozmnożenia chleba i ryb nad jeziorem galilejskim tłum garnął się do Niego, chciano go obwołać Królem, bo to fajny taki Król, nie trzeba pracować, On mi tylko daje, Chrystus wtedy uciekł.

– kiedy matka synów Zebedeusza Jakuba i Jana prosi Chrystusa by dał im pierwsze miejsca w swoim królestwie, On mówi to nie tak.

– kiedy piłat w procesie Jezusa pyta: Czy Ty jesteś Królem, mając na uwadze ziemskie panowanie Jezusa, On odpowiada tak jestem Królem, ale moje królestwo nie jest stąd.

– a kiedy tuż przed wniebowstąpieniem Jezusa, Apostołowie zadają mu ostatnie na ziemi pytanie, dość prymitywne: Czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela, mając na myśli wielkich izraelskich królów, jak choćby Dawida, Jezus mówi – to nie jest wasza rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą.

Jak króluje Bóg Jezusa Chrystusa, w całkowitym przeciwieństwie do chciwości władzy człowieka, chęci panowania, posiadania, dyktowania, ustanawiania…

Który Bóg, a w tylu przez wieki ludzie próbowali wierzyć, co więcej który Bóg, a przecież tylu się Nim ogłaszało, stał się człowiekiem, tak bardzo bliskim, iż mieliśmy go za nic, tak bliskim, że wręcz wzgardzonym i odepchniętym przez ludzi, który poniósł nasze grzechy na drzewo, który jest Bóg, jak nie właśnie Bóg Jezusa Chrystusa, który umarł, ale który Zmartwychwstał i żyje, który siebie samego dał za pokarm, który czynił znaki i cuda wielkie.

Nie ma innego Boga, nie ma takiego Boga, poza Bogiem Jezusa Chrystusa, dlatego właśnie to chrześcijaństwo jest najbardziej wiarygodną religią na ziemi i jest najbardziej prawdziwą wiarą i orędziem dobrej nowiny dla człowieka, której możemy zaufać, uwierzyć i za nią pójść i się nie zawiedziemy.

Chrystus nigdy nie zawodzi, jeżeli mamy doświadczenie zawodu z powodu wiary w Boga, to tylko i wyłącznie, mamy doświadczenie zawodu naszych oczekiwań względem niego, nasze oczekiwania nas zawodzą.

Musimy zadać sobie pytanie: Kto w moim życiu dzisiaj jest pierwszy? Kto w moim życiu dzisiaj króluje? Kto w moim życiu jestem Panem? Bo być może odpowiedź na każde pytanie, będzie, że JA… Ja jestem w moim życiu pierwszy, Ja w moim życiu króluje, Ja w moim życiu jestem Panem. I dlatego, dzisiaj najbardziej dramatycznym rodzajem bałwochwalstwa dzisiaj to jest samochwalstwo. I to widać w świecie, na drodze, w sklepie, w urzędzie, i nawet w kościele.

Tylko Tyś jest święty, Tylko tyś jest Panem, Tylko najwyższy, Jezu Chryste – Królu.

Ks. Jakub Klimontowski

Redaktor Naczelny „w-Akcji”

wAkcji24.pl | Opinie | ks. Jakub Klimontowski | Fot. „Jezus Chrystus Pantocrator” mozaika Hagia Sophia, Istanbul  zdjęcie Wikipedia David Monniaux | 27.11.2024